How to become enlightened while breathing

De Magische Bongerd loves to introduce you to some of the wonderful, wild and creative minds of this era. Enjoy this guestblog by Wieneke Olthof

The space inbetween

Breathe in
Breathe out
Breathe in
Breathe out


There is an eternity between breathing in and breathing out,
There is silence,
There is space…

Easy, is to believe things are black and white,
The truth is, there is so much inbetween.



Wieneke Olthof is 25 and student of life. After a bachelor in Social-Environmental Studies she recently finished her training at Knowmads Business School for Changemakers. She and her business partner Gowoon Lim are presently starting their own company called Do Love Design (DLD). DLD offers appreciative communication for independent minds, in the form of branding processes for start-ups and individuals.

Wieneke’s blog, Wiener Ecke,  about life, about its dark side and its light sideIt’s full of interesting stories about writing, harvesting and empathic facilitation.

How you can change the world in just one minute

Guest-blog by a very wise friend who shared this as an email.

Written by Publish Pac. 002This post is inspired by the recent events in the Middle East. We’re proposing that we all spend a minute’s silence at 9 pm every evening sending peace there.


Silent minute

In the 1980′s a great friend, who was then aged 65, used to say that the 2nd world war only turned after the introduction of the ‘silent minute’. This was observed by millions of people in the UK and then throughout the world, at nine o’clock every evening after the sound of Big Ben was played on the radio. At that time millions stopped and observed silence for this short time – there was no special creed or religion involved – only a strong desire for peace.

Secret weapon

The minute was started by a man called Wellesley Tudor Pole. The then King George IV, Winston Churchill and Franklin Roosevelt all supported it and it soon became a nightly ritual. A story goes that In 1945 a British intelligence officer was interrogating a high Nazi official. He asked him why he thought Germany lost the war. His reply was, ‘During the war, you had a secret weapon for which we could find no counter measure, which we did not understand, but it was very powerful. It was associated with the striking of the Big Ben each evening. I believe you called it the ‘Silent Minute’.

Bringing peace with peace

We’re sure we are not alone in now feeling impotent about the Syrian war and other conflicts in the Middle East and around the globe. Using weapons to fight weapons and aggression to fight aggression does not make sense to us. Using peace to bring peace does.

peace010We then thought about what our friend told us and how we too would like to commit to one minute of silence now. We know we can’t do very much alone, but we recognise the power of numbers.

All of us, many people together, can become a huge force for good. We’re sure that if enough people spent that one minute again we too could contribute to stopping war and bringing peace just like during the 2nd world war.

Our 9 pm silence

If you feel moved to spend this time please spend a minutes in silence at 9 pm each day. In any country it can still be 9 pm and even if it is a different time it will be a good marker. And if you miss it please do it at another time – any time spent for peace will be helpful. We don’t have the sound of Big Ben to remind us, so a reminder on our phones or computer could help.

We want to re-emphasise this is not for any religion, creed or belief but is for us all no matter what we believe. It is a call for us to all come together. Please spend one minute in thought, prayer, meditation or just silence focusing on peace in the Middle East.

Silent attention as a weapon

Together we can have a greater affect on war than any weapons – in fact it is a silent weapon!

In peace.

As peaceloving and practical people, at De Magische Bongerd we intend to join in this initiative, our interpretation will be to hold the One Minute Silence, starting september 1st,, working the energy through the turning of the autumn tide at the equinox,  until the new tide is well established at  Halloween, 31st october 2013.  

Do not feel that you are powerless, ever. Together we necessarily make a difference.  Science dictates it. There is nothing as powerful as dedicated, pointed attention.

Please let us know in the comments if you wish to join in. And do share this blog or text  with as many people as you can. 


4 extraordinary statements by scientists that will make your life magical

Guest blog by Dr. G. Michael Vasey

towerIvory tower
Scientists mostly live in their own little
world conversing with their peers in their ivory towers. Periodically, the contents of their world explode into ours as the media picks up on some published research that perhaps has some impact on the masses. I am a
trained scientist so I think I have every right to make these observations.

Scientists mostly fall into the materialist-reductionist camp quick to dispel or write off anything ‘new age’, mystical or magical. For these folk, consciousness is created by the brain somehow -
exactly how is unknown however. As science is moved forward by the publishing and peer review process, we tend to see a punctuated evolution of ideas that are published,
scrutinized and then replaced.

Consternation in the science camp
Of course, quantum physics has caused much consternation in the science camp
as what has been discovered at the quantum level is so crazy, so weird, that
its difficult to believe, and the implications are quite mind blowing. It has
led some quantum physicists and other scientists to make some quite
extraordinary statements;

1. “The cosmos is within us. We are made of star-stuff. We are a way for
the universe to know itself
.” Carl Sagan

2. “All matter originates and exists only by virtue of a force which brings
the particle of an atom to vibration and holds this most minute solar system
of the atom together. We must assume behind this force the existence of a
conscious and intelligent mind. This mind is the matrix of all matter
Max Planck

3. I can’t accept quantum mechanics because “I like to think the moon is
there even if I am not looking at it.
Albert Einstein

4. “Observations not only disturb what is to be measured, they produce
.” Pascual Jordan

Funny thing
But here is the funny thing. None of this is any way shape or form NEW.

Nope. Magicians and mystics have known this for millenia. They came to these
same conclusions via meditation and personal insight. Science and scientists must be shaken to the core to know (if they have looked at all) that what they think is new science and discover has in fact, been known since ancient Egyptian times, and probably millennia before that. In recent years, people like Paul Foster Case published material that wouldn’t look out of place in quantum physics, but to be truthful, he was simply echoing a much more ancient source of knowledge.


The fact is, that there is no real dichotomy between science and the occult.

Only in the mind
If a dichotomy exists, then it exists only in the minds of those
materialist-reductionists who cannot accept that they were not first, and
still grasp for the answers. Perhaps they should read some occult books in
search of some inspiration?

The Last Observer

9781782791829It was this picture of science and occult thought moving steadily closer and closer together that prompted me to write The Last Observer. The idea that magic and science agree in many respects I thought a compelling avenue for exploration in the form of a novel. The story examines reality and who creates it, it examines polarity and its role in creating reality and it looks from a different perspective at the battle lines between science and the occult…..

Curious? The Last Observer  13,95 euro.

It is a theme that fascinates me and I am most certainly not done with it yet.

2f53ec97a6ddf207df1d85b8557feca6Dr. G. Michael Vasey (Asteroth’s Apprentice) is a third generation psychic and Initiate/Supervisor of the Servants of the Light School of Occult Science. He now lives in Prague in the Czech Republic, but is British by birth.

He is the author of Inner Journeys: Explorations of the Soul published in December, 2005 by Thoth Publications, Weird Tales – Other World Poetry  by Booksurge Publishing, 2006 The Mystical Hexagram: The Seven Inner Stars of Power, by Datura Press and Poems for the Little Room (Lulu, 2012). His website is


Thoughts On Health and Healing For the Revolution

Guest blog by Laurel Luddite
(text on this page may be freely reproduced)



My medicine chest is a council of bioregions, with representatives gathered together as I make my way around the world west of the Rocky Mountains. The Coptis root was picked out of the churned-up scar left by an excavator, at the retreating edge of the Idaho wilderness. The tiny amount of Pipsissewa leaves came from an ancient grove above the Klamath River just feet away from where the District Ranger sat on a stump talking about his plans to cut it all down. I am drying Nettles from the California creek where salmon die in the silt left after a century of industrial logging.

Every jar holds a story (often a ghost story of dying ecosystems and places gone forever). I am honored to have known the plants in their home places and to have studied their uses as medicine. But for people not lucky enough to roam throughout the wilds, purchased herbal preparations such as tinctures may be the link back to this sort of healing.

Like so much in this consumerist society, it is easy to ignore the connections between a bottle on a shelf in some store and a living, growing plant out in the world somewhere. It can be hard to know if the plant grows a mile away or on another continent. There is much to be said for reconnecting, for educating ourselves about the herbs we use and gathering our own medicine when we can. That’s how we will be able to build a whole new system of healing ñ one that can support our movement away from the corporate power structure that medicine has become.

The development of a new medical system, or the recovery of ancient models, will be another link in our safety net when industrialism fails. It will keep us alive and kicking out windows now in the system’s last days when so many people have no access to industrial medicine. And it will reestablish our connection to the real medicine that is the Earth.

An alternative to “alternative medicine”

The sort of herbal medicine popular these days (presented to us by the media and so-called green capitalists as yet another exciting fad) has brought with it very little thought of a new way of healing. The plants, reduced to capsule form or, worse, to their “active ingredients”, are just new tools to work with in the same body-machine that industrial medicine sees people as being. They become no different than pharmaceutical drugs or a scalpel blade: something to pry into the body-machine with and use to mess around with the parts. Except of course much less effective, because the herbs have been taken out of the system of healing in which they have their strength.

When the marketers of herbal products get their hands on a new “miracle cure”, it can mean extinction for the plant. This is especially sad when so many living creatures go into useless products or are wasted on conditions that they don’t treat. (Has anyone else seen that Echinacea shampoo?) The classic example of this is Goldenseal, Hydrastis canadensis, a plant close to extinction in the wild. It has a couple of amazing actions in the human body but has mostly been marketed as a cure for the common cold, which it will do almost nothing to help. By the way, the largest brokers of wild-harvested Goldenseal and many other big-name herbs are multinational pharmaceutical corporations. Given american society’s obsession with herbal Viagra, weight loss pills, and stimulants, most of the herbs on the mass market are being sacrificed to these ridiculous causes.

There is an alternative to “alternative medicine”. Southwestern herbalist, author, and teacher Michael Moore probably said it best in one of his recent digressions from a lecture: “In this country, the herb business mostly revolves around recently marketed substances with new research, and it comes from them to us. Whereas we’re trying to establish as much as possible (in this “lower level” if you will) the fact that we need to create a practice and a model that’s impervious to faddism. We’re trying to practice in a way that derives from practice rather than from marketing. Not from above to below but from below around. Bioregionalism uber alles. Keep it local. No centralization because centralization kills everything.”


So we need another way of looking at our bodies and the plant medicines. Seeing the two as interconnected and in balance is new to industrial culture, but in reality it is the most ancient healing model on earth. We knew it before we were people. Animals know how to use plants to medicate themselves. Their examples surround us, from dogs eating grass to bears digging Osha roots. Probably every human society has had some way of explaining how the body works and how plant medicines work in us.

One thing all herbalists know – dogs and bears included – is that a health problem is best treated before it begins. In more primitive societies where people have the luxury of listening to their own bodies it is easy to spot an imbalance before it turns into an acute disease state. This is where herbs are most effective. They work at this sub-clinical (and therefore invisible to industrial medicine) level of “imbalances” and “deficiency” and “excess”.

This old/new healing system is subtle and requires a lot of self-knowledge, or at least self-awareness. It uses intuition as a diagnostic tool. Emotion, spirituality, and environment become medicines. The spirit and environment of the plants we gather affects their healing properties, and our relationship with those plants becomes very important.

Green Herbalogy

When we take herbal medicine we are taking in part of the plant’s environment. Everything it ate and drank and experienced has formed the medicine you’re depending on, so you better make sure it gets all the best. When we are healed by plants, we owe it to them to look out for their kind and the places where they live. Traditional plant-gatherers often have a prayer they recite before they take anything from the wild. I usually say something along the lines of “OK, plant. You heal me and I’ll look out for you. I got your back. No one’s gonna build over you, or log you, or pick too much while I’m around.” So this true herbal healing system has at its heart a deep environmentalism and a commitment to the Earth.

The bioregional concept is important to this model of healing. Plants’ actions in our bodies are really quite limited by the chemicals they can produce from sunlight and soil. For every big-name herb on the market cut from the rainforest or dug from the mountains, there is most likely a plant with a similar action growing in your watershed. Some of the best medicines to maintain good health grow in vacant lots and neglected gardens around the world.


A society of people who are responsible for their own health and able to gather or grow their own medicines is a hard society to rule. These days we are dependent on the power structure of industrial health care – the secret society of the doctors, the white-male-dominated medical schools, the corporate decision makers with their toxic pharmaceuticals and heartless greed and labs full of tortured beings. That dependence is one more thing keeping us tied down to the State and unable to rebel with all our hearts or even envision a world without such oppression. With a new system of healing, based on self-knowledge and herbal wisdom, we will be that much more free.

Offering a real alternative health care system will help to calm some people’s fears about returning to an anarchistic, Earth centered way of life. There is a false security in the men with the big machines, ready to put you back together again (if you have enough money). What is ignored is the fact that industrial society causes most of the dis-eases that people fear. Living free on a healing Earth while surrounded by true community and eating real food will prove to be a better medicine than anything you can buy.

What steps can we make now towards creating this new system of medicine? We all need to learn what we can about our own health. This can be through training in one or more of the surviving models of traditional healing and/or through self-observation. How do you feel when you’re just starting to get a cold? What kinds of problems come up repeatedly, especially when you’re stressed out? If you’re a womyn, how long is your cycle and what does the blood look like? Understanding how our bodies act in times of health can help us recognize the very early stages of dis-ease when herbs are the most useful.

People who have some background in healing (in the traditional or industrial systems) can be a great help to those of us just learning. Healers who are working to form this new model, whether collectively or through their individual practices, should keep in mind that commitment to the Earth and a decentralized form are central to truly revolutionary medicine.

In these times of change, everything is being examined and either destroyed, rebuilt, or created from our hearts. Industrialism has affected every aspect of our lives – we are just starting to realize how much has been lost. Medicine is just one part of the machine that we have to take back and re-create into a form that works for the society we will become. Every herb, pill, and procedure should be judged on its sustainability and accessibility to small groups of people. We can start with ourselves, within our communities and circles, but should never stop expanding outwards until industrial medicine rusts in a forgotten grave, a victim of its own imbalances.


Laurel Luddite is a …. well, to be honest, I have no idea who Laurel is, but I found her text, love  the message. Truly, the world needs to be a much simpler place than consumerism would like to make it. Great going, Laurel and thank you for your wisdom.

Zo’n kans krijg je nooit meer: 5 gastblog-tips

Een gastblog is een uitgelezen kans om aandacht te krijgen. De blogger beveelt jou aan zijn lezers aan! Mond op mondreclame, de beste reclame die bestaat. Die kans grijp je dus met twee handen aan – maar hoe benut je hem?


1. Denk: etalage
Jij hebt iets te vertellen: een passie die de wereld mooier maakt. Expertise, die zeer waardevol is. Een prachtig product. De gastblog schijnt daar die ene zonnestraal op: je bent in beeld. Kies één ding uit, dat smaakt naar meer. Daar schijn je een zonnestraaltje op in 300 – 500 woorden. Zo benader je de gastblog als een kans, als een mooi belichte etalage. Maar hoe kies je dat onderwerp uit?

2. Denk: raakvlakken
Natuurlijk: je zoekt het in het raakvlak van jouw werk met de gastblog. De kunst is, om daarop in te haken, niet zomaar uit beleefdheid, maar domweg, omdat het de bezoekers van die site zijn, die jij voor jouw zaak wilt interesseren. Wat geef je hen?

3. Denk: meenemertje
Lezers geven jou hun tijd; geef hen iets waardevols terug. Geef een ‘meenemertje’: een klein handvat waar ze direct mee uit de voeten kunnen.

  • Doe je in recepten, geef een recept en wat achtergrond.
  • Doe je aan coaching, geef een praktijkvoorbeeld en een of twee zinnen theorie.
  • Is je passie muziek vertel dan iets over het scheppingsproces van je nieuwste CD.

Illustreert het meenemertje goed wat er zo mooi, handig, onmisbaar is aan jouw ding? Mooi. Maar wat heb je er nu zelf aan?

4. Denk: win win
Voor wat hoort wat. Win win is de basis van alle gezonde economie. Je geeft iets weg, maar niemand geeft jou iets; je moet er zelf om vragen. En dat mag ook. Omgekeerd, wil jij iets van een ander, dan moet je ook echt iets te bieden hebben. Bedenkt dus van tevoren goed, waar jij heen wilt met de lezer. En vertel dat dan zo duidelijk, dat de lezer jou prima begrijpt, zelfs als hij in de volle trein zit met zijn smartphone, terwijl iemand koffie over hem heen knoeit. Schrijf je in voor de Magische Bongerd Inspiratiemail! Zo duidelijk dus.
Goed. Nu nog een pakkende titel!

5: Denk: Vijf keer smullen
Eigenlijk een kunstvorm op zich: een pakkende titel kiezen. Er is een heel stadion aan blogs over volgeschreven, dus inspiratie is gemakkelijk te vinden. Een opsomming, een getal, een aanwijzing: iets urgents, prangends, een probleem oplossen. Hoezo crisis? Vijf keer smullen van één kip.

Nu jij!
Wil jij graag een gastblog schrijven voor De Magische Bongerd? Past jouw aanbod in het rijtje Tuin, Keuken, Kunst, Dieren, Tempel, ben je origineel en bied je hoge kwaliteit? Mail je voorstel dan naar Debora: info (at) demagischebongerd (punt)  nl.

Meer inspiratie voor stijlvol onafhankelijk leven?
Ontvang gratis de Inspiratiemail van De Magische Bongerd.


Gastblog door Jac Vroemen

wakker worden in
dit stille licht en weten
het heeft gesneeuwd

 Winter Tolakkerlaan

Wat betekent winter? Iedereen heeft er zijn eigen beelden bij, herinneringen en ervaringen. Is het de kou en de nattigheid waar je het eerst aan denkt? Of schaatsen. Of sneeuwballen gooien?

Ik ga voor de mooie herinnering. Verglansd door de tijd, hangt er een zoete weemoed om onze kinderspelletjes. Nog wat langer op mogen blijven, we hadden ‘s avonds in de schemer een glijbaan gemaakt door een paar emmers water uit te gieten over straat, wat meteen bevroor. De verrukking van elkaar te mogen vastgrijpen, als je net wat harder doorgleed dan het meisje vóór je.

Of de plaksneeuw, en het eerste winterwonder van een sneeuwbal die al rollend reusachtig groot werd. Dan samen sjouwen en stapelen voor een sneeuwman.

Of die andere winter dat de sneeuw lang bleef liggen, we gingen met onze sleetjes tegen de heuvel op en stoven naar beneden, geluidloos glijdend, zonder wielen, door de snijdende wind!

Of later, pubers al, de avonden op de ijsbaan: blikkerige muziek schalde uit luidsprekers aan de bomen. Het – dit keer – onbereikbaar geworden meisje, dat telkens aan je voorbij zwierde…ook wel omdat ze beter kon schaatsen. ‘s Avonds doorgloeid en vermoeid thuis komen, toch gelukkig: er was warme chocolademelk en je vader las nog voor… óf: vertelde! Dat maakte verschil, want als hij las, ‘vertelde’ niet hij zelf, maar het boek, zo voelde dat. Vertelde hij zelf, rechtstreeks dus, ‘uit het blote hoofd’ (“by heart”), dan was dat een andere beleving, het was net of mijn vader dan dichter bij je was. Als hij voorlas deinde je mee op zijn stem en dat was ook wel fijn, je had dan de ruimte om een eigen verhalenland binnen te gaan.

Winter, het seizoen van de vieringen, en van de verhalen. Ik lees dit keer niet voor, maar vertel. Het gebeurt in het tuinhuis van De Magische Bongerd, een mooie natuurboerderij, imkerij en kruidentuin tussen Zeist en Utrecht, in het dromerige landschap van de Kromme Rijn, de rivier die altijd meevertelt.

Waarover? Talloos zijn de winterverhalen uit de literatuur. Ik ga er uit putten, vertel een verhaal van Anton Tsjechov en – na de pauze – schelmenverhalen uit de Decamerone: een rijke Europese traditie. Shantie Prins speelt op de harp.

Voor verhalen van eigen hand, zie mijn blogs ‘haikujac’ en ‘vertelwerk’.

Jac Vroemen over vertellen: 

‘Vertellen is het ‘slow food’ van de door apparatuur vervlakte ‘fastfood’ van de huidige communicatie. Kennis van het verleden, maar ook codes voor succesvolle omgang met elkaar behoren tot die wezenlijk belangrijke informatie, die je met verhalen vertellen kunt overdragen.’


Ode aan de Olifant, verschenen bij A3BoekenJac Vroemen studeerde culturele antropologie, was jarenlang redacteur van De Nieuwe Linie, gaf communicatietrainingen aan het bedrijfsleven. Hij schreef een aantal boeken over vertellen, zoals  het kleine, subtiele ‘Reis door de dag’ en het prachtige ‘Ode aan de Olifant’, een boek vol inspiratie, verschenen bij A3boeken.

Jac zal het nooit over zichzelf zeggen, maar wie hem eenmaal heeft gehoord, zal het met ons eens zijn: hij is een meesterverteller. Hoe zouden we Midwinter beter kunnen vieren dan met zijn prachtige winterverhalen?


Midwinterviering in De Magische Bongerd

Met Jac Vroemen, verhalen van Tsjechov en Bocaccio’s Decamerone;
en Shantie Prins, harp

Tijd: vrijdagavond 21 december, 20.00, UITVERKOCHT

vrijdagavond 4 januari 2013, UITVERKOCHT
Plaats: De Magische Bongerd, Tolakkerlaan 9, Zeist.
Kaarten 7 euro (voor volwassenen)
Aanmelden: 030-6992888 of info [at] demagischebongerd {punt} nl


Meer inspiratie voor stijlvol onafhankelijk leven?
Ontvang gratis de Inspiratiemail van De Magische Bongerd.

Retreat to a Magic Garden

Guestblog by Alienora Taylor

Weeping willowBattle-weary, the warriors retreat – torn and bloodied, those still alive; they leave behind them the mournful skirling of the war-pipes, the ravens circling and dipping and the tragic heaps of human flesh.

And so, in a more metaphorical sense, we all, at some point, feel the need to beat a strategic retreat from the battlefields of our own lives: from the harsh ‘music’ of warring voices that causes us to weep; from the symbolic Birds of Death awaiting their chance to tear out the soft organs; from the annihilation of our hopes and dreams, relationships and work placements; from spiritual uncertainty or psychological crisis.

And this moves – so softly and poetically – onto the second meaning of the word ‘retreat’: withdrawing into privacy or security; (place of) shelter or seclusion; (Eccl) temporary retirement for religious exercises.

In this sense, retreats have been used by many of the major religions throughout the ages – and they continue to be used, often, these days, by less Patriarchal groups of truth-seekers, Pagans and Multi-Faith organisations and, of course, lone hermits.

From the moment, back in August, we drove down the long, wide gracious Zeist street, we sensed that we were entering a special and rarefied world: a world where the need for a drawing in from the hectic, materialistic and frantic was gently acknowledged and peacefully catered for.

As the car glided along the lines of tall trees – that elegance and majesty so different to British grey neatness – we felt exalted.

And then we turned, up a verdant and secretive drive, and saw the Magic Garden for the first time. Tears came to my eyes. Dappled with sun, it was, a garden of many parts: wild, yet loved, encouraged, tended, organic in the true sense of the word.

The garden’s owners and protectors, Debora and Michiel, showed us around: the vegetable patch, abundant and fertile; chickens, rabbits, goldfish lazing contentedly amidst green algae in the swimming pond – a pool used regularly by hosts and visitors alike.

The vast willow, so tall, a canopy of magic! How lovely to pitch tent and curl up, underneath its living parasol of branches, to sleep and dream!

maanbloemenThe wooden temple in the corner by the chickens, such a wonderful space: Arianrhod’s stars above; Banners of two Mythic Drama groups, united for the journey, waiting like frozen magic, for the opening times; Full Moon, whilst we were there, trancing through leaves as we processed for the Opening Improvisation – white robes, coloured cords, rings flickering in candle-flame.

Fellowship: The Table Round in mystical Logres, we the Knights of Spiritual Chivalry, the mysteries behind Camelot, the Celtic creatures, blended, harmonious, knit by love. Working with the stories handed down through the centuries; we were rooted in the earth that is mythology, and the Oral Tradition which links us to our far-distant past.

We were there to work, and play, a meeting of minds and spirits and myth-based re-enactment. But we entered a retreat too, though perhaps we did not fully know it at the time. We entered a plane of existence held apart from the frenetic, the goal-oriented, money-driven round.

For four magical days, in this hidden Avalon, we found tears and laughter, anger and solace, friendship and music, ritual and good food – and all of this in a setting of quiet magnificence, of deep greens interwoven with pinks and purples, bright oranges and sun-flare yellows settling flame-like upon house and temple, stones and plants.

Since those balmy and spiritually bracing days, Debora and Michiel have decided to open their corner of Paradise as a retreat. I fully intend to return, as soon as I can. If you get the opportunity to withdraw for a few days, hours even, to visit De Magische Bongerd, make sure you take it. You will emerge, as I did, a different person.

An English teacher for thirty years, Alienora Taylor is now writing full time: journal, novels, a blog, play reviews for the local community and, occasionally, poetry. Follow her on Twitter:@AlienoraTaylor and read her work:

If you want to come to Zeist, Netherlands for an afternoon mini- retreat, or make a personal Journey to your Source, contact Debora at info [at] demagischebongerd [dot] nl

Pinguïnkoekjes – wie let er op de kleintjes?

Gastblog door Annelies Hildebrand

Pinguin uit de film Pinguins van Madagascar

Mam, gaan we die kopen?
Zoon (net 6) is helemaal gek van Pinguïns van Madagascar, een animatieserie op Nickelodeon. Zijn enthousiasme is dan ook groot wanneer hij in de supermarkt – strategisch op kinderooghoogte geplaatst -  een pak chocoladekoekjes ontdekt:’Mam! Kom! Kijk ’s wat ik heb gevonden: koekjes met de Pinguïns er op!, gevolgd door het onvermijdelijke: ‘Gaan we die kopen?’

Gelukkig is de tijd voorbij dat hij zich brullend van teleurstelling op de grond liet vallen (hmpf), bij voorkeur in een overvolle supermarkt (hmpffff). Een fase die voor mij misschien wel net zo moeilijk was als voor hem.

Zou hij later een hekel aan me krijgen?
De verongelijkte moeder in mij bromt. Disneyprinsessen-cakejes, SpongeBob-koekjes, Plop-vla, Smurfen-chips, de schappen puilen uit. Vrijwel zonder uitzondering in de categorie overmatig zoet en/of vet. Vaak voor een habbekrats, dus daarvoor hoeven we het niet te laten. En wij worden verleid om te zeggen: ‘Ach, dat is toch leuk voor ze. Ze willen het zo graag. Toen ik klein was, bestonden zulke koekjes niet. Mijn ouders hadden daar geen geld voor’,  enz.
Ja, Albert Heijn c.s. letten heel goed ‘op de kleintjes’, want kinderen zijn big business.

Ik brom nog even verder. Als andere mensen (buurvrouwen, opa’s en oma’s, winkelpersoneel, leerkrachten, begeleiders in de kinderopvang en trainers bij de voetbaltraining) niet voortdurend ‘meuk’ in mijn kinderen zouden stoppen, dan zou ik ze zelf vaker kunnen verwennen met iets dat niet gezond, maar wel erg lekker is. Want dat vind ìk ook leuk om te doen.

De angstige moeder in mij zeurt: Ben ik niet te streng? Voor een keer kan het toch geen kwaad? Plaats ik hem niet in een uitzonderingspositie? Zijn vriendjes krijgen elke dag snoep. En als klapper: Zou hij later een hekel aan me krijgen?

Omgaan met de overvloed aan eetbare verleidingen
Supermarkten en voedingsmiddelenindustrie maken het ons, ouders van jonge kinderen, niet bepaald gemakkelijk. Dat hoeft ook niet, want daar zijn ze niet voor.
Toch erger ik mij soms aan de uitgekookte marketing, gericht op jonge kinderen. Het is een vak dat de Unilevers van deze wereld heel goed verstaan.

Dus wij, ouders van jonge kinderen, wij moeten ….. beter zijn!

Het is aan ons om onze kinderen te leren omgaan met de overvloed aan eetbare verleidingen waartussen ze opgroeien. Te leren dat lekker en voedzaam prima samen gaan. En dat lekkere dingen ‘waar je niet groot en sterk van wordt’ óók mogen. Alleen niet elke dag. En ook geen enorme hoeveelheden. Een mooi klein beetje. Voor het lekker.

Want het is uiteindelijk aan ons om goed op onze eigen kleintjes letten!

Herkenbaar? Of juist helemaal niet? Laat uw reactie hieronder achter!

Annelies Hildebrand studeerde bedrijfskunde en werkte 15 jaar als trainer en organisatie-adviseur in het bedrijfsleven, overheid en gezondheidszorg. In 2004 gooide zij het roer om en volgde de LOI opleidingen Voedingsleer en Gewichtsconsulent. Sinds 2005 heeft zij haar eigen praktijk in het centrum van het land waar zij werkt met mensen die hun eetgedrag willen veranderen. Kijk op

 Meer van dit moois? Meld je hier aan voor De Magische Bongerd Inspiratiemail.

Wil je dit artikel ergens anders plaatsen, bijvoorbeeld op een website of in een nieuwsbrief? Dat kan met alle plezier, op voorwaarde dat je deze zin opneemt, met werkende links: Geschreven voor De Magische Bongerd door Annelies Hildebrand, gewichtsconsulent.

Lol in lezen!

Gastblog door Saskia Stibbe

Op de basisschool wordt veel aandacht besteed aan technisch en begrijpend lezen. Natuurlijk is dit heel belangrijk, maar hoe blijft lezen leuk voor kinderen? Hoe maak je ze enthousiast voor boeken?

Zowel de ouders als de leerkrachten hebben hierin een belangrijke rol. Zo zal de leerkracht op school de kinderen regelmatig zelf laten lezen en boeken voorlezen.

Vrijwel op iedere basisschool vind je een schoolbibliotheek waar de kinderen zelf boeken kunnen lenen. Vaak is er in de klas ook een plek waar ze boeken kunnen bekijken en lezen. In deze leeshoek staat bijvoorbeeld een bank of een zitzak met een breed aanbod aan boeken, zoals prentenboeken, verhalenbundels, informatieve boeken, rijmbundels en sprookjesboeken.

Naast het zelf lezen, vinden kinderen het ook erg leuk om voorgelezen te worden. Voorlezen is een sociale activiteit die zelfs kinderen in groep 8 leuk blijven vinden. Zelf herinner ik me nog wanneer mijn meester ons aan het eind van de dag voorlas uit ‘Snuf de hond’ van de schrijver Piet Prins. Tijdens het voorlezen leest de leerkracht niet alleen maar voor, hij praat ook met de kinderen over het boek.

Als ouder kun jij je kind stimuleren door een abonnement te nemen op de bibliotheek. Verder is de jaarlijkse Kinderboekenweek ook een manier om je kind enthousiast te krijgen voor boeken. Door het lezen van boeken ontdek je de wereld en maak je kennis met andere culturen. Het thema van de Kinderboekenweek is daarom dit jaar: ‘Hallo wereld’. Van 3 tot en met 14 oktober vinden er rond dit thema allerlei activiteiten plaats op scholen, in bibliotheken en boekenwinkels.

Wil je meer weten over hoe je kind leert lezen en hoe hij je hem kunt stimuleren, kijk dan op

Saskia Stibbe is leerkracht en onderwijskundige.  Ze was als auteur betrokken bij de ontwikkeling van Snap je kind! Saskia zet zich in het dagelijks leven in om het leesplezier bij kinderen te stimuleren.

Geniet ervan!

Gastblog door Monique Besseling

“Geniet van het weekend” zeggen mijn collega’s op vrijdagmiddag. Als ik op vakantie ga, zwaaien onze buren ons uit. “Geniet ervan, je hebt het verdiend” roepen ze me na. Dat is allemaal erg aardig bedoeld. Het genieten is een vanzelfsprekendheid in onze samenleving. Vooral van je vrije tijd word je geacht te genieten.

Afslag gemist
Maar daar zit je dan, in de auto op weg naar je vakantiebestemming met ruziemakende kinderen op de achterbank en een conflict met je partner over de afslag die zonet gemist is. Het genieten, de goedbedoelde wens van de buren, is ver te zoeken. Genieten kan zich spontaan voordoen en dan is het heerlijk. Maar als je jezelf oplegt dat je móet genieten omdat dit het moment daarvoor is, kan dat veel spanning en kramp veroorzaken.

Yoga lessen
Het was het een openbaring voor mij, toen tijdens het eerste weekend van mijn opleiding tot yogadocent, mijn leraar me vertelde, dat genieten met yoga niets van doen had. Sterker nog het genieten maakt dat je afraakt van het pad tot verlichting. ‘Kijk,’ zei hij, ‘alles in het leven komt en gaat. Er is een natuurlijke continue stroom van veranderingen.’ Tijdens een yogales leer je deze natuurlijke stroom waar te nemen en alles wat in de aandacht verschijnt weer los te laten. We leren ons niet te hechten aan gedachten, emoties of fysieke sensaties, maar ons er ook niet te tegen verzetten.

Meer, meer, meer?
Wanneer we erg gericht zijn op het genieten, hechten we ons aan ervaringen die ons een gevoel van genot geven. We willen vaker van dat soort ervaringen. “Meer, meer, meer.” We verzetten ons tegen de ervaringen die ons geen gevoel van genot opleveren. We gaan in tegen de natuurlijke stroom van het leven en dat levert spanning en kramp op. Op mentaal niveau, maar ook heel concreet op fysiek niveau in de vorm van gespannen spieren en blokkades.

Het gericht zijn op het willen genieten gaat uit van het vooruitgangsdenken. Onze hele Westerse samenleving is hierop gebaseerd. Fabrikanten maken er in de reclame voor hun producten gretig gebruik van. Ook tijdens het verkiezingsdebat kwam het herhaaldelijk aan de orde. “De economische stilstand is rampzalig,” hoorde ik een politicus zeggen. Maar is het wel natuurlijk om altijd weer vooruit te moeten? Dat vraag ik me dus af. “Nog meer, nog beter” is een manier van leven die zeer uitputtend is voor mens, dier en aarde.

Snakken naar rust
Juist in mijn yoga-lessen merk ik dat veel mensen snakken naar een moment van rust. Een moment waarin ze niet-iets-moeten-doen. Een moment van stilte. Daar horen ook de momenten van stilstand bij, het leven accepterend zoals het zich op dat moment aan je voordoet. En ook de momenten waarop misschien wel juist helemaal niets te genieten valt. Een moment van ZIJN, gewoon goed zoals je bent.


Monique Besseling studeerde culturele antropologie. Zij is yogadocente, groepsleerkracht, moeder van 2 kinderen en natuurliefhebster. Zij geeft o.a. ontspanningslessen op scholen voor leerkrachten en leerlingen. Kijk op

 Meld je hier aan voor De Magische Bongerd Inspiratiemail.