7 x Halloween in stijl

Zeven manieren om Halloween, Samhain, Allerheiligen, Allerzielen te vieren.
Welke manier past bij jou?

1. Doe Voorouders
Nodig je vrienden of liefsten uit op een plek bij water, zoals een vijver, om de dierbare overledenen te herdenken, en de voorouders die je niet gekend hebt. Leg voor iedere voorouder een waxinelichtje  op een schaal, spreek hen toe vol dankbaarheid en laat de kaarsen over het water varen. Ook de hamster mag een kaarsje. Drink op hun nalatenschap.

2. Doe Mexico
il_570xN.384365476_ecesDoe Mexico: hang een pinata op met snoep, die de kinderen – na het eten – aan barrels mogen slaan. Eet in het donker, bij kaarslicht. In het donker eten is zo sprookjesachtig – en niet alleen voor kinderen! Zet een spooky muziekje op en laat het aan de lolbroek van het gezelschap over om (in het diespte geheim) een doodshoofd te schminken met fluorescerend krijt en een griezelverhaal te vertellen over de geesten, spoken en uilen. Oeoeoeoehhh! En dan die pinata: grabbelen en snoepen, en… aarden.

3. Sprookje met de kinderen 
pompoen.jpgOrganiseer een verkleedfeest waarin iedereen als heks vof spook mag komen. Hol een paar pompoenen uit en zet er een kaars in. Houd te plekke een schminkparty en vertel een griezelig verhaal (verhalenalmanak). Schijn met zaklampjes onder jullie gezichten voor een extra spooky effect. Schrijf ten slotte een Super Enge Tover Spreuk met vleermuizenbloed, spinrag en botten.

 

4. Doe niets
Geen zin in feest (ehm, waarom lees je dit dan?) Doe zelf even helemaal niets. Lees nog een paar lekkere Halloween blogs zoals deze, en deze of deze. Je ziet op welke rare manieren mensen hun geld verdienen. Dus ja, ook voor jou is er hoop.

 

5. Los gaan met de meiden.
Verkleden voor gevorderden: nodig je vriendinnen uit op een lelijke heksenparty en zet een grote ketel klaar, de grootste die je kunt vinden. Heksig muziekje, spinrag, vleermuizen en kaarslicht. Als je helemaal los wilt, huur dan een rookmachine voor extra mist. Kom als boze heks, vals loeder, trol, feeks, monster, kenau, snertwijf, stiefmoeder, kutwijf, sloerie, slet. Breng allemaal een symbool mee van je grootste ergernis of je grootste vijand, voor in de toverdrank; iets lelijks, fouts of verborgens, wat je eigenlijk niet hoort te denken, vinden of willen. Je geheime liefde voor roze, bijvoorbeeld, of het feit dat je het liefst darts wilt gooien naar dat lelijke portret van je schoonmoeder dat zo nodig in de woonkamer moet hangen. Of dat je je baas naar Vuurland wenst. Doe alle symbolen in de grote ketel. Om de beurt trekken jullie er iets uit. Beschrijf in de meest kleurige graftermen, hoe je de ontvanger van dit presentje te gronde zou richten. Overdrijf, leef je uit.
En dan komt het; nu beschrijft iedereen, hoe ze zich voelt als dat gebeurd is.
Hee – transformatie! Hoe lekker voel je je, als dat schilderij weg is, als je buurman is bezweken aan zijn eigen pesticiden, als je baas op Antarctica met een pinguin trouwt en al je ergernis en zorg is verdwenen? Lucht lekker op? Mooi zo. Koester dat gevoel. Beschrijf het in geuren en kleuren. Speel alsof het al waar is. Vier het met een heleboel heksendrank en afgrijzelijke hapjes. Dans lekker wild. Maar neem vooral  dat fantastische opgeluchte gevoel mee naar huis. Let niet meer op die ellende.Ten slotte zijn er miljoenen ellendige dingen waar je ook allemaal niet op let. It’s all is in the mind. Vul  je herinnering  met de opluchting van grote schoonmaak. Lekker.

6. Doe Familie
Doe dit alleen als je een redelijk gezellige familie hebt. Maak een leuke versiering: Beplak  een paar jampotten met papier en teken er met viltstift spookgezichtjes op. Zet ze rond de salontafel met waxinelichtjes of lampjes erin. Zet de foto’s van alle opa’s en oma’s erbij. Nodig de familie uit. Kook echt familie-eten en haal mooie, grappige, gekke en spannende familieherinneringen op. Die keer dat opa was vergeten om de ramen dicht te doen… die keer dat mama met de auto over het fietspad reed … die keer dat we verdwaalden met die wespen… die keer dat… maak de verhalen gerust wat mooier, weef er familiegeschiedenis van. Maak er tekeningen bij of gedichtjes. Stop in iedere spookje een briefje voor de overledenen, om ze te bedanken. De spookjes brengen ze wel over, naar de andere wereld.

7. Halloween Smul
Houd in het donker een stille lichtjesprocessie. met lampionnen. Het mooist is om dat rond het water te doen. Laat het duister en de stilte op je inwerken. Eet een gezamenlijke maaltijd: pompoenstamppot, pompoenbrood, of pompoenrisotto of pompoenchili. en pumpkin cupcakes toe. Weet je hoe het komt dat je van pompoen zoveel verschillende dingen kunt maken? Dat komt pompoen vooral… ehm… oranje smaakt. Ja.

Meer leven met de kracht van de Aarde volgens de Traditionele Europese Wijsheid van onze voorouders? 

Vraag de gratis Reis naar de tempel aan. Vijf mooie dingen je mailbox. Plus een fijne Luisterreis, die zorgt dat alles gaat stromen.

Als je je email adres en naam invult, krijg je vanzelf de gratis Reis naar de tempel lessen in je mailbox.
En je krijgt direct de ontspannende, vitaliserende Luisterreis cadeau.

10 oeroude, verborgen symbolen in de Kerstkrans

DSC02268Ieder jaar maak ik een kerstkrans. Het is een uurtje werk en dan heb je een gezellige kerstdecoratie in huis. Een magisch sfeerstuk vol prachtige, oeroude  symboliek.

Je moet het jezelf niet te moeilijk maken, als je iets af wilt krijgen. Ik nam de tuinschaar en knipte dus gewoon wat mooie planten uit de tuin. Op een krans van kale druivenranken bond ik met groen touw wat Thuja, en Klimop met beginnende bessen. Daarin prikte ik met ijzerdraad wat mini appeltjes van de sierappel, en wat rozenbottels. Een paar strosterretjes en een rood lint met sterren maken het helemaal af. En die frisse geur van de thuja ruikt zo kerstachtig terwijl je bezig bent.

Het was leuk om te doen, en al doende mijmerde ik wat over de symboliek van de krans.

1. Het feit, dat ik de krans ieder jaar maak geeft een prettig gevoel van continuïteit. Dit soort tradities, hoe eenvoudig ook, zijn een ankerpunt in het jaar en markeren het getij. Daar houd ik van. De krans is rond, zoals iedere cyclus rond is. Hij is ook ieder jaar weer net een beetje anders, dat is zo mooi aan cyclisch leven, het is geen machinale herhaling maar een levend ritme, sprankelend, met verfijnde variatie.

2. De Thuja heet ook wel Westerse Levensboom. De plant ruikt niet alleen lekker, hij blijft altijd groen, symbool van de onverwoestbare levenskracht.

3. Hetzelfde geldt voor de klimop, die bovendien altijd omhoog klimt naar het licht, langs de stam van iedere boom. Een mooie aansporing om het nooit op te geven en in iedere situatie, hoe donker ook, het licht op te zoeken en erheen te klimmen. De latijnse naam is Hedera Helix, helix is een spiraal, net als het DNA, net als de spiraal van de slangenkracht die rond de ruggengraat omhoog spiraliseert. Klimop is een maanplant, thuja is een zonneplant. De geboorte van licht te midden van het donker, daarbij past dat beide krachten in de krans verenigd zijn.

4. Thuja en Klimop zijn beide eeuwig groen. Hun kracht is die van het plantenrijk, die een uiting is van de niet aflatende stroom van groeikracht en levenskracht, gevoed door de zon.

5. Appels, met hun vijfpuntige ster midden in, zijn de vruchten van de wijsheid en de eeuwige jeugd. Ze wijzen de weg naar Tir na nÓg, land van het leven.

6. Rozenbottels zijn de zaden van de wilde roos. Vroeger maakte ik boeketten van de rozen en ik knipte alle uitgebloeide bloemen weg. Ik had veel rozen maar nooit rozenbottels. Maar dit jaar heb ik ze laten hangen on te zien water gebeurde. Doordat ik de bloemen niet oogstte, heb ik nu zaden, die ik kan opeten, die me voeden. Ik kan ze ook planten. Er kunnen nieuwe rozen uit groeien. Ik vind dat een prachtig beeld dat op alle andere ‘oogst’  van toepassing is, in je leven, in je bedrijf. Door wat honing te verkopen kan ik weer investeren in mijn bijen. Ik kan nieuwe kasten voor ze kopen, een honingslinger,  ik kan een Open Bijendag organiseren, allemaal met het geld van de honingverkoop. Als je alle bloemen plukt, krijg je nooit zaden. Dan blijf je afhankelijk van anderen, die wel zaaien. Food for thought.

7. Zowel de appels als de rozenbottels zijn rood, de kleur van actie. Ze vertegenwoordigen in die zin het dierlijke, het emotionele, het reageren op de voorspelbare getijdenstroom van het plantenrijk.

8. Op de krans zitten ook een paar sterren van stro. Sterren zijn de lichtbronnen, het hoogste en mooiste. Stro wordt gebruikt in de stal. Hier ontmoeten twee uitersten elkaar. In het kerstverhaal wordt het goddelijke geboren in een stal. Dit is een mooi beeld van de mens: wij zijn allemaal ontstaan in de sterren. Ieder atoom ter wereld is ooit in een ster gevormd, dat is elementaire natuurkunde. Het Licht symboliseert onze aandacht, die grote scheppingskracht waarover we als mensen allemaal beschikken. Het licht komt pas tot zijn recht als het gestalte krijgt in de materie, in het hier en nu. Dat is het beeld van het midwinterfeest: licht dat de aandachtloze materie tot leven wekt.

9. Het rode lint kringelt rond en rond en rond de krans. Er staan gouden sterretjes op. Behalve dat het er schattig uitziet, kun je het zien als onze levensweg, de rode draad die de ene dag met de andere verbindt, en het ene leven met het volgende. Je ziet steeds maar een stukje, dan verdwijnt het weer uit het zicht. Toch zie je dat de lijn doorloopt. De rode draad van levensbestemming. In de Tempel wordt dit gesymboliseerd door het rode koord van de Ingewijde.

{ Naar de Tempel }

10. De krans krijgt traditiegetrouw een plekje op de deur. Een deur is een magische plek, een drempel naar een andere wereld. Van buiten naar binnen. Zo boven, zo beneden. Dat past bij een jaarwisseling.

Er is nog veel meer over de krans te vertellen. Hoe zit het met de druivenranken? Hoe zit het met het ijzerdraad en wat hebben druiven en ijzer met elkaar te maken?

Natuurlijk er bestaan kransen die mooier zijn. Maar ik houd het op deze haalbare eenvoud, De magische geheimen zijn deze winterdagen mijn voedsel. Gedurende de Twaalf Heilige Nachten neem ik elke dag een symbool en mediteer erover, om de betekenis voor mijn hier en nu te ontdekken in mijn leven weer af te stemmen op het Grote Geheel.

Zoek je iets te lezen tijdens de kerstperiode? Bestel In Persephone’s armen door Debora Zachariasse.

logoidtrood{Schatkaart naar gelukkig leven}

Sinterklaas actie: gratis gedicht

honeybeesgosint

Zit je met de Sint in je maag?
Vind je gedichten schijven maar vaag?

Speciale Sintaanbieding: Koop nu In Persephone’s armen voor een van je dierbaren. Dan schrijft Debora er speciaal voor jou een Sinterklaasgedicht bij!  

Omdat ik zo blij met je ben.
En van de Sint ben ik een fan.
NB zet bij je bestelling voor wie het is.
Dan gaat er op 5 december niets mis.

 

Mag nu het licht weer aan? Adventkalender met The Honeybees Tarot

bijenliefdeDe donkere Midwintertijd is stille tijd.

Het is een oude traditie om in deze tijd van het jaar op een innerlijke reis te gaan.
Een heldenreis door je diepste zelf, terug naar de diepten van je hart.
Waar het altijd allemaal weer klopt.

Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik vergeet mijn hart wel eens, gedurende het jaar.
Dan heb ik het te druk om te luisteren.
Gelukkig hebben we hier in De Magische Bongerd goede vrienden: The Honeybees.

Heldinnen van het hart
The Honeybees hebben zo hun eigen heldenreis. Zij zijn de amazones van het hart, de zonnemaagden, de bloemheldinnen, de honingspeurders, de wakkerprikkers, de dansmadammekes die overal het zoete in vinden.

De hele winter zitten ze in de bijenkast te zoemen over de zon.
En nu het echt donker wordt, hoor ik hen roepen.
‘Hé, lieverd! Ga je mee, naar het licht?’
Ik ga mee, want The Honeybees zijn een best kompas.
Een soort hart met vleugels.
Ga je ook mee?

Winterreis: licht in de stal
Elke dag van deze Winterreis geven The Honeybees ons kleine glimp van de zon.
Stap voor stap brengen ze ons van het donker naar het licht, van de aarde naar de zon.
En dan? Dan wordt er iets moois en nieuws geboren!
Iets verrassends, wat nog niemand ooit heeft gezien, wat geen oor heeft gehoord.
Waar?
In de stal.
Dat is een prettige, geruststellende gedachte.
Wie maakt er nooit een stal van zijn leven? Letterlijk of figuurlijk.
In de stal is het licht het hardste nodig!
En daar gebeurt het dus, straks, met Midwinter. In de stal.
En jij bent erbij.

Reisplan
Volgens het reisplan verzamelen we iedere ochtend bij het bloemenveldje.
Je kunt er komen vanaf De Magische Bongerd.
Volg gewoon het bordje :The Honeybees Advent. Dan vlieg je meteen naar het bloemenveldje. Het kleine bijtje wijst je verder de weg. En de cijfers, natuurlijk.

Hoe kun je de reis nog leuker maken?
Gebruik de reis als een aanleiding voor een dagboekpagina of collage, voor een westerse meditatie, of neem het beeld gewoon mee, om al mijmerend wat op je in te laten werken.

Zullen we hier onze ervaringen delen? Post hieronder je mijmeringen, je geniale inzichten, he eye-openers, waarheden als koeien, je collage of je art journal. Enjoy!

Wil je niets missen van The Honeybees, like De Magische Bongerd dan op Facebook. En meld je aan voor de Inspiratiemail.

 

Piet 2.0

Muiswinkel als Hoofdpiet

Erik van Muiswinkel als Hoofdpiet. Foto: NRC

Pietitie
Binnen één dag anderhalf miljoen likes. Pietitie is een schoolvoorbeeld van de kracht van mythe.

We willen Piet niet kwijt! Onder geen voorwaarde.

Maar Piet pikt het niet meer. Waar gaat die mythe over? Wat gebeurt hier, dat we zo heftig reageren?

Piet is een beeld van het onbewuste: speels, ingenieus, onaangepast, wild, sprankelend, levend – de hoeder van snoep en cadeautjes. En Sint, de wijze oude, belegen grijsaard, is het beeld van het aangepaste bewuste denken. Rationeel, met een boek vol wetten, letters. Sint is van de letter en de vermaningen. Piet is van het leven.

Sint is in de afgelopen jaren al lelijk van zijn troon gevallen – vooral in zijn gedaante als mijterdrager. Maar ook de grijze, wijze wetdragers hebben huun mythische taak slecht uitgevoerd. Schandaal na schandaal stapelde zich op. En nu is Piet het zat. Het onbewuste wil niet meer donker worden weggestopt, weggehoond, weggelachen! Piet pikt het niet meer. Hij wil aandacht en gelijke rechten voor het beeldende, voor de wilde dartelheid, voor humor en grappen, voor creativiteit. En snoep. Terecht natuurlijk.

Piet  2.0
Erik van Muiswinkel, de Hoofdpiet, schrijft in het NRC dat Piet moet veranderen. Minder zwart. Minder knecht. Dat Piet een schoorsteenveger is, vindt hij een ‘doorzichtige smoes’. Ik ben ‘t niet met hem eens. Natuurlijk is Piet een schoorsteenveger. Maar op een andere manier. Hij veegt voor ons een weg naar binnen schoon. Naar de plek waar ons innerlijke vuur brandt. Zodat we daar eens goed rond kunnen kijken. Er zijn heel veel geschenken te vinden: het zoete snoep,  de verrassende schatten van de geest, verpakt als surprises. Een nobele taak heeft Zwarte Piet. Die taak kunnen we echt niet overlaten aan oude witte mannen. Sorry, oude witte mannen. Jullie hebben andere merites.  We hebben jullie nodig als hoeders van de wet, de eer, de nobelheid van geest. Doe er iets mee!

Verder ben ik het met van Muiswinkel eens. Piet moet schoorsteenveger blijven. Minder zwart. Minder knecht. En ik voeg eraan toe: meer snoep.

{Meld je hier aan voor meer snoep}

ipa-cover-front-darkMeer mythe:

Lees In Persephone’s armen,

roman,

door Debora Zachariasse

Oude verhalen zijn schatkaarten.

DSC01943

De Finse ‘kota’ van De magische Bongerd. Verhalenhuis, meditatieruimte.

Oude verhalen zijn de verhalen van onze voorouders. Onze voorouders leefden, zongen, zorgden, droomden. Net als wij zochten ze naar leven, naar zin, naar kracht om de wrede natuur het hoofd te bieden. Om gebroken harten te genezen. Ze hadden geen tv, geen radio, geen internet. In plaats daarvan doorkruisten ze de innerlijke wereld van de verbeelding. Dat is de wereld waar de levenskracht woont, waar het eeuwige leven heerst, de wereld waar je vandaan komt met stralende ogen en een onbedwingbare aantrekkelijkheid, hoeveel rimpels je ook hebt.

Schatkaarten
Ze vertelden elkaar over hun avonturen, daar binnen, en lieten ons hun verslagen na in de vorm van oude verhalen! Oude verhalen gaan ergens over. Mythen en sprookjes, kunstvoorwerpen, het zijn stuk voor stuk schatkaarten. Sommige mythen zijn net pas gisteren gebeurd, want mythen maken een lange neus naar de tijd.

De Magische Bongerd organiseert verhalenavonden: Oude verhalen bij nieuwe maan. Beroemde vertellers komen hier hun schatten tentoon spreiden. Er is genoeg voor iedereen. En er is plek voor interactie, ruimte om vragen te stellen, om ervaringen te delen. De Finse Kota is daar speciaal voor gebouwd. Het is klein en de sfeer is heel persoonlijk. Het is geen anoniem theater.

Wees welkom.
Je kunt naar de verhalen luisteren als verpozing en gezelligheid, zoals je een schatkaart aan de muur kunt hangen omdat hij er zo stoer uit ziet. Niet iedereen hoeft op reis. Maar als je iets nodig hebt, iets van binnen, en je zoekt de weg, dan kun je de verhalen gebruiken om die schat te vinden.

Oude verhalen bij nieuwe maan.

Zaterdag 1 maart 2014 om 19.30  De Ketel van Cerridwen
Een oeroud verhaal uit Wales, dat gaat over dingen die in een grote ketel borrelen. Wijsheidsdrank? Wat is dat wel voor wijsheid? Als de sprankelende Vlaamse vertelster Lien van Camp luistert, slaat de stoom er van af.

 

Afbeelding: Cerridwen’s Cauldron door Emily Balivet.

 

1487304_10202819131185993_2023415702_nWoensdag 26 maart 2014, Keltische verhalen door Abe de Verteller 
Wie is Finn en wat gebeurde er nu werkelijk, toen met die Zalm van Wijsheid? En hoe is het nu afgelopen met Lludd en Llwellyn? Welke verborgen betekenissen zitten er in die verhalen? Abe de Verteller kent die mysterieuze wereld van de Kelten als geen ander en weet veel te vertellen over de symboliek. Kijk hier welke verborgen betekenissen Abe aan de verhalen ontlokt.

 

 Image - Version 2UITVERKOCHT!  Midwinterverhaal, zaterdag 21 december 2013. Scrooge! met Rob Vanderwildt. Wilder dan alle voorgaande verhalen. Op het dieptepunt van de winter, als alle zonnekracht gedoofd is, krijgen we een kijkje in de inktzwarte ziel van Ebenezer Scrooge. En wat er dan gebeurt. Daar wil je dus bij zijn.

 

The-Flying-Dutchman-MC-photo-by-Peter-van-Beek-624x937-228x228UITVERKOCHT! Woensdag 27 november 2013. De vliegende Hollander met International Storytellers Michael en Caja, die de hele wereld over vliegen met hun verhalen. Maar nu even niet. Nu komen ze thuis. Luister naar het geheim.

 

 


Image - Version 2UITVERKOCHT!  Midwinterverhaal, zaterdag 21 december 2013. Scrooge! met Rob Vanderwildt. Wilder dan alle voorgaande verhalen. Op het dieptepunt van de winter, als alle zonnekracht gedoofd is, krijgen we een kijkje in de inktzwarte ziel van Ebenezer Scrooge. En wat er dan gebeurt. Daar wil je dus bij zijn.

 

images-500x500Dinsdag 29 oktober 2013: De smaak van zout. UITVERKOCHT Esther Kornalijnslijper en Esther de Jong. Die namen alleen al. Twee sterren! De een maakt een juweel van ruwe rode steen, de ander draagt en bewaakt het geheim van de eeuwige jeugd. En dat zie je.

 

{Haal hier je persoonlijke schatkaart op}

Oude Verhalen bij Nieuwe Maan gaat door!  OMDAT ALLES IS UITVERKOCHT kun je ook in januari, februari en maart komen genieten en je laten voeden. Op verzoek van velen gaan we ook wat meer in op de mythische ‘voedingswaarde’ van de verhalen!

 

Wil je ook die innerlijke schatkamer ontdekken, maar kun je niet op de verhalenavonden komen? Wist je dat Debora ook Luisterreizen maakt? Aan de hand van verhaal en muziek word je meegenomen naar heel bijzondere krachtplaatsen in je innerlijk.

Luisterreizen zijn inwijdingsreizen. Als je er eenmaal de weg weet, kun je die kracht altijd vinden. De eerste Luisterreis is nu klaar. Hij brengt je naar het Huis van genezing in Tir na nOg.

En je krijgt er een gratis E-boek bij, met uitleg over de symbolen en speciale oefeningen die je nergens op het Internet vindt. Speciaal ontwikkeld om je ervaring te versterken.

Lees hier meer over de Luisterreis of Open meteen de poort naar Tir na nOg

Magische kruidenwis

Tanja bracht me op het idee. Tanja Hilgers is niet alleen bedenker van de bekende Julejaar-agenda, maar ook kruiden-vakvrouw. Zij attendeerde me erop, dat het weer tijd is voor de magische kruidenwis.

Een magische kruidenwis is een oeroud gebruik: aan het eind van de zomer, zo rond de graanoogst, oogstten vrouwen een boeket met zeven, negen, elf of nog meer magische kruiden. Dit werd in huis opgehangen en zo bleef het huis verschoond van blikseminslag, vuur, ruzie en ongelukken.  Een wis moest de juiste kruiden bevatten, anders werkte de magie niet goed en zoals dat met die dingen gaat, wist alleen grootmoeder hoe je de magische kruidenwis het beste kon samenstellen. In christelijke tijden werkte de kruidenwis natuurlijk alleen, als hij door de priester werd gezegend. Dat gebeurde op Maria Hemelvaart, 15 augustus.

In Augustus bloeien allerlei oranje en gele bloemen van de margrietenfamilie, die eruit zien als kleine zonnetjes. Voeg daarbij een aantal magische klassiekers zoals hazelaar en notenblad – dat trouwens ook erg lekker ruikt – en je krijgt een boeket vol zonnesymboliek.

Wie goed kijkt, ziet in de symboliek dat de zonnekracht als het ware in de kruiden is opgeslagen en daarmee in huis wordt gebracht. Zo krijgt de zon, de scheppende, helende vuurkracht, een centrale plaats in huis gedurende de koude wintermaanden. De magische kruidenwis is een focuspunt dat de vuurkracht bundelt en ervoor zorgt dat de vurige ‘energie’ niet weglekt in de vorm van brandjes, ruzies, bliksem of ongelukken. Zodoende blijft het huis het hele jaar beschermd.

Veel meer inspiratie  vind je in de gratis  Inspiratiemail van De Magische Bongerd. Meld je hier aan.

 

Keukenmagie: zevenblad

zevenblad

Leuk weer, fijn werken in de tuin en ja hoor. Zevenblad roept ‘Ik doe mee!’ en steekt juichend zijn stoute handjes boven de grond…nieuw! Nu ook in het hortensiabed!

Hmpf.

Nou ja, we doen maar weer zen, want uitroeien, afgraven, gestaag te lijf blijven gaan, die heb ik allemaal al geprobeerd. Zen is in dit geval: if you can’t beat them, eat them!

Dit recept maak je in april of mei en ook, als je alle zevenblad hebt weggeschoffeld en het groeit terug. Troost je, het groeit altijd terug.

Tabouleh van zevenblad, 2 personen

40 g bulghur of couscous
100 g kokend water met mespuntje zout.

een vergiet vol jonge zevenbladblaadjes*. Hoe jonger hoe beter. Lichtgroen is goed, de stelen gaan eraf.
een half bosje bladpeterselie*, fijngehakt.
een handvol verse muntblaadjes*, fijngehakt
10 kerstomaten, in stukjes

20 ml olijfolie
sap van 1-2 citroenen (ongeveer 20 ml)

Meng de bulghur of couscous met het water en mespuntje zout in een mooie slakom.
Laat het mengsel 15-20 minuten wellen tot het water is geabsorbeerd en het graan zacht is. Giet de rest af.

*Check of de kruiden zanderig zijn, was ze zonodig maar liever niet. De blaadjes hak je zeer fijn. Je staat  wel een poosje heel fijn te hakken…  dus leef je uit. Geniet van het overwinningsgevoel en van de zon, die door de wolken schijnt. Al overweeg ik de volgende keer de keukenmachien…

Klop citroensap en olijfolie in een kom door elkaar.
Roer de dressing door de salade.

Zevenblad is heel aromatisch, een soort peterselie in het kwadraat. De jonge blaadjes zijn nog lekke zacht. Bereid zevenblad ook eena als: rauwe zevenbladstamppot zevenbladquiche; zevenblad-ricotta lasagna; zevenbladpesto. Je kunt eigenlijk alle recepten met spinazie of rucola gebruiken. Kijk ook in het Magische Bongerd receptenboek! De brandnetel kun je ook gebruiken voor jong zevenblad.

Keukenmagie: Zevenblad is een ongelooflijk sterk magisch kruid! Zevenblad hoort bij de schermbloemen en magisch gesproken heeft het een aparte mengeling van Mercuriale kracht (het kan zich net als andere schermbloemen geweldig verspreiden) en Saturnale kracht (als het er eenmaal staat, krijg je het in geen 2000 jaar weg. Ga maar na, de Romeinen hebben het hierheen gebracht). Praat er maar eens mee tijdens het schoffelen en luister welk gevoel het in je losmaakt. Ik leerde er veel van! Zevenblad heeft een groot gevoel voor humor; het lacht je soms een beetje uit. Zevenblad kent het geheim van volharding. Het kan je daarmee helpen. Je kunt er natuurlijk zakjes, drankjes, vloeibare condensator of kruidenwissen van maken. Maar waarom niet gewoon een beetje keukenmagie: de kracht werkt evengoed in een lekkere tabouleh. Alle magie begint tenslotte bij de aandacht.

Meer inspiratie? Schrijf je in voor de Inspiratiemail van De Magische Bongerd.

Een sprookjesachtig mooi kruidenboek:  Kruidenwijsheid door Marjanne Huising.

Wij willen graag echte winkels steunen. Ook online! Daarom werkt De Magische Bongerd  via Libris samen met De Nieuwe Boekhandel van Monique Burger, inderdaad, Zij van DWDD.

Twee konijntjes en de bitterzoute zee

SjoefArtJournal500px Ze zijn weg, mijn konijntjes. Isabelletje met haar mooie bruinwitte velletje. En zwart-witte Sjoefie die zo hard kon rennen en die Isabel zo gelukkig heeft gemaakt. Na een paar dagen snuffelen en vechten lagen ze innig zij aan zij, knus te kletsen over allerlei konijnendingen,  als twee zusjes.

Zodra de oogst binnen was, mochten ze los. Dan gingen ze ook los! Graven onder de Kota, de laatste restjes peterselie oppeuzelen, de salie snuiven en knabbelen van het gras.  ‘s Ochtends kwamen ze een boterhammetje eten uit mijn hand. Een snelle hap en dan een paar hupjes om het rustig op te knagen. Zo waren hier de winters. Tot de crocussen begonnen te bloeien. Want ik houd veel van mijn konijntjes, maar ik houd ook van corcussen en spruitjes en wortelen, peterselie en rozemarijn, en daarom woonden Sjoef en Isabel de hele zomer in hun ren. Natuurlijk mochten ze er af en toe uit om over het gras te hollen en een nachtje onder de Kota te slapen. Net als de meisjes die ‘s zomers wel eens in een tentje sliepen in de tuin. Ze komen altijd weer thuis, want thuis is eten, thuis is veilig, thuis is vertrouwd.

Daarom had ik nooit verwacht, dat ze opeens de benen zouden nemen. Eerst Sjoef, die we nog wel zo goed hadden opgelapt meet hechtingen na haar vorige wilde avontuur. En nu ook Isabel. Kwam het door die twee wilde konijnen met hun fluwelen oren en hun lange wimpers, hun ranke bouw en hun prachtige melancholieke ogen? Liggen mijn Sjoefie en mijn Isabel nu ergens gelukzalig weggekropen in een holletje, met zes of zeven jonkies,  blij te wachten tot het lente is?

Ik weet het niet.

Ja, moet je ze maar niet loslaten. Ik hoor het alsmaar ronken in mijn oren, dit soort duh-achtige, beterweterige, postmodern diepzinnige raad. Het is de veel te vaak gehoorde stem van mensen die vinden dat je alles op moet sluiten, veilig houden, moet bewaken, bewaren, beschermen, toetsen, categoriseren, verzekeren, chippen en coderen, en tellen, inventariseren.

Het is de stralende belofte van de levende dood. De ergste.

Leven kun je immers niet in hokjes proppen, overal, consequent, categorisch. Leven knalt zich een weg dwars door het beton, als het moet. Leven laat crocussen bloeien in de sneeuw en pinksterbloemen met pasen. Als je leven opsluit, wordt het ziek. Daarom haat ik hokjes en hondenriemen, afrasteringen, slootkanten en prikkeldraad, keurslijven, doelgroepen, marketingzombies die een afgekloven script nawauwelen, met hun glorie en hun grijze verf. Ik haat dwang en manipulatie en geweld en machinaal gedrag. Ik hou alleen van de dode dood, die komt als alles is geweest, als klap op de vuurpijl, als opruimer van wat voorbij is, als lieflijk lied van groter en mooier dan in een lichaam wonen kan, met schrik en verdriet en zijn balsem van troost en van tranen en een lied over het grote nieuwe onbekende. Maar op de stoel van het leven heeft hij niets te zoeken. Die bange glorieverhaaltjes slik ik niet.

Mag je je lievelingen soms geen ruimte geven? Moet je je bloemen drogen in de knop? Ik hou van de wind, die overal waait en lacht om grenzen. Ik hou van de zee, die kolkt en stroomt zoals het haar zint. Ik eet de honing uit de raat.

En daarom liet ik ze los, mijn konijntjes, ook al is elke stap een gok, ook al weet ik dat ik ze misschien nooit weer zal zien. Daarom laat ik mijn dieren de ruimte, daarom laat ik mijn meisjes los in de wereld en zeur niet over wat ze moeten, maar luister naar hun verhalen, hun blunders, hun ontdekkingen en ik vertrouw op hun innerlijke wijsheid, de kracht van hun ziel, ook al zie ik ze soms maanden niet, behalve als ze me nodig hebben. Ook al mis ik ze zo erg dat het pijn doet. Want wie groot is moet haar eigen leven scheppen. En moeders helpen dan niet. Je moet ze laten gaan.

meisjeaanstrand2012dz500pxEn daarom weet ik hoe het komt, dat de zee zo zout is. De zee is zo zout omdat ze is volgehuild door een oeroude Moeder die haar kinderen losliet, die ze als onbeholpen vissen aan land zag hompelen. Een oeroude moeder die haar kinderen  de ruimte gaf om te groeien en te blunderen, om stralende onverwachte schatten te maken, longen en slurven en buidels en voeten, stuk voor stuk bloemen van levenslust, die het in zee nooit hadden overleefd. De zee, dat zijn alle tranen van alle moeders, die hun dierbare mensen en dieren ruimte gaven en hen loslieten op de aarde. Ik huil mijn zilte zee vol tranen nu ze weg zijn gegaan, naar ik weet niet waar. Loslaten doet  zo’n pijn. Maar als je het niet doet, hoe weet je dan, dat je leeft?

 

Meer inspiratie voor stijlvol onafhankelijk leven?
Ontvang de Inspiratiemail van De Magische Bongerd.

De rijke, gulle aarde

Het Panbos: een prachtig, mystiek bos hier om de hoek. Een magische plek, al was het maar, omdat we er er twintig jaar voetstappen hebben liggen.

We hebben er tientallen vuurtjes gestookt, marshmallows geroosterd, boompjesvoetbal gespeeld, de hutspot of boerenkool meegesleept als impromptu picknick, woest gestoorde speurtochten uitgezet om verjaardagen te vieren, op de wandelende den gedanst. Van de emmertjes-en-schepjes fase tot het zoenen-waar-niemand-je-ziet fase speelden we met onze kinderen rond in het Panbos.

Een magische plek.

Hier staat de den die al mijn tranen kent, waar ik tegenaan ging zitten om nieuwe kracht te putten uit de sapstroom in de stam. Hier hoog boven bleven de wolken altijd even hangen om te zien of ik nog een wens wilde sturen. Hier liggen de zandkorrels die ik door mijn vingers liet lopen, om te zien hoe de tijd verstreek. Dierbare trouwe Den. Beeldschone, mooie wolken. Zalig zand.

De tijd verstreek en de kinderen zijn groot. Mijn liefde voor de natuur en de ritmes kreeg een nieuwe vorm in mijn roman In Persephone’s armen. Wil je alvast een stukje lezen en er iets meer over weten? Dat kan hier.

Poort naar een Magisch leven.