Het aandoenlijke was, dat vooral vrouwen dit werk deden.

poo-tee-weet Slachthuis Vijf is het verhaal  van het bombardement op Dresden, dart Vonnegut als  krijgsgevangene bijwoonde.

Het is een dun en chaotisch boek, omdat er, volgens Vonnegut, ‘niets intelligents te zeggen valt over een massamoord. Iedereen hoort dood te zijn,  nooit meer iets te zeggen, nooit meer iets te willen zeggen.

Na een massamoord moet alles helemaal stil zijn. En dat is het ook altijd, op de vogels na. En wat zeggen die? Alles wat er over een massamoord te zeggen valt. Dingen als ‘Poo-tee-weet’.

Een citaat bracht me in tranen (eigen vertaling). De hoofdpersoon bekijkt een oorlogsfilm, maar hij ziet hem achterstevoren.

‘Amerikaanse vliegtuigen, vol gaten en gewonde mannen en lijken, stegen achteruit op vanaf een vliegveld in Engeland. Boven Frankrijk vlogen een stel Duitse vliegtuigen hen achterwaarts tegemoet. Ze zogen kogels en scherven uit de vliegtuigen en uit de bemanningsleden.

Ze deden hetzelfde voor de wrakken van neergestorte Amerikaanse bommenwerpers die op de grond lagen. Die vliegtuigen stegen weer op, achterwaarts, en vormden formaties in de lucht.

De formaties vlogen achterwaarts tot boven een Duitse stad die in vlammen stond. De bommenwerpers openden hun bommendeuren en oefenden een wonderlijk magnetisme uit, dat de vlammen temperde en opzoog in cilindrische vaten, die door de vliegtuigen, en ze tilden die vaten op tot in de buik van de vliegtuigen. De vaten werden netjes in rekken geplaatst.

De Duitsers op de grond beschikten op hun beurt over eigen, wonderlijke apparaten die bestonden uit lange stalen pijpen, die ze gebruikten om nog meer stalen brokstukken uit de bemanningsleden en vliegtuigen weg te zuigen.

Maar er bleven nog een paar gewonde Amerikanen over, en sommige van de gevechtsvliegtuigen waren in beroerde staat. Maar vanuit Frankrijk kwamen nog een aantal Duitse vliegtuigen achteruit aanvliegen, en ze maakten alles en iedereen weer helemaal als nieuw.

Toen de vliegtuigen terug waren op de vliegbasis,  werden de stalen cilinders uit de rekken gehaald en verscheept naar de Verenigde Staten van Amerika, waas fabrieken dag en nacht doorwerkten om de cilinders te ontmantelen. Ze scheidden de gevaarlijke stoffen die ze bevatten in allerlei mineralen.

Het aandoenlijke was dat vooral de vrouwen dit werk deden. De mineralen werden verscheept naar specialisten in verafgelegen gebieden. Het was hun taak om ze terug te stoppen in de aarde, en ze vernuftig te verbergen, zodat ze nooit meer iemand kwaad zouden doen.

De Amerikanen leverden hun uniformen in en werden weer schooljongens.’

Oorlog is het verhaal van mens tegen machine en machine tegen mens. 

9789029088589

Hoe krijg je een geniaal, magisch idee?

LiefDe vraag die mij als schrijver het meeste wordt gesteld is dit: hoe kom je aan je ideeën? Ideeën zijn voor de schrijver wat groenten zijn voor de kok. Onmisbaar. Maar ook ongrijpbaar! Waar komen ze vandaan? Hoe kom jij eraan?

Er bestaan gewone ideeën en genialen, magische ideeën.Er zijn ideeën die je jat en ideeën die je steelt. Er zijn ideeën die je een beetje inelkaar flanst en ideeën die je zorgvuldig construeert. Maar vandaag gaat het om iets anders. Vandaag doe ik een geheime deur in mijn schrijfatelier even open, speciaal voor jou, de deur naar het land waar de werkelijk geniale, magische oorspronkelijke ideeën wonen. Het wordt een hotsebotserige reis, want in ideeënland gaat het er ruig aan toe. Er zijn geen rechte, logische wegen, maar associatieketens. Om je een indruk te geven, associatieketens lijken nog het meest op bergketens. Dus ik bedoel maar.

Ben je er klaar voor?

Als je bij de vroege vogels hoort en ’s morgens heel vroeg wakker bent kun je baden in het water of baden in kaarslicht, wierook en muziek.

Maar wij gaan baden in woorden.
Woorden die ons droomhoofd schoonspoelen.

Proef ze, laat ze rollen op je tong.
Hoe smaakt de k? Lust je de l?
Klankkleur klokt. Klinkend kledderend kliedert hij
kleine woordjes in je keel, als klikklakklokkkende klontjes plezier.

klikkerdeklokkerdeklikkerdeklik
klokkerdeklok
klikkerdeklik
hoeveel woorden passen er in je mond voordat je slikt? Schrijf ze op. Laat ze maar kronkelen en rijmen, dwars over de bladzijde, terwijl je proeft van de klank en de kleur en het ritme van de taal.

Al schrijvend ontdek je misschien ineens een klont in je hoofd. Let dan goed op wat er komt, want vaak zijn het juist de ideeën die klonteren. Schrijf gewoon door, in het wilde weg, op een gekleurd A-viertje. Een goeie naam voor zo’n braaf papiertje. Ah, vier! Vier de dag. Vier de woorden. Vier de dunne vingers die ze schrijven.
Ik vier zelfs de suffe juf die het me leerde.
Ik heb nog nachtmerries over die vrouw, want zij vond dat ik te snel ging. Dus ik bracht, in haar macht, de halve dag door in de wacht, tot de andere kinderen klaar waren. Zat ik daar, zes jaar, met mijn armpjes op elkaar. Dank zij haar werd ik een rebel. Shit is altijd wel weer ergens goed voor.
Anyway. Zo’n klont dus. Al kliederend met die kinderachtige kleuterwoorden tover je de geheime binnenwereld naar buiten. Vier de binnenwereld. Verras jezelf. Vier de klont.

Kijk, veel mensen denken dat schrijvers weten wat ze doen. Maar in werkelijkheid hebben schrijvers geen flauw idee waar ze mee bezig zijn. Totdat het af is.

Dat heb ik niet zelf bedacht. Ik las het ergens, bij Anne Lamott denk ik, in een van de vele uren dat ik het internet afschuim op zoek naar de zin van het leven.  Fout natuurlijk, want de zin van ons leven zit in onszelf. Maar al schuimend kom ik toch heel leuke dingen tegen. Zoals dit. Volg me opTwitter als je wilt weten wat ik nog meer tegenkom.

Woorden zijn snel, gedachten zijn sneller, ideeën zijn zo snel dat je ze alleen kunt vangen in een kanaal van woorden. Als schrijver bouwen je dus eigenlijk zo’n kanaal van woorden. Een soort roetsjbaan En langs die roetsjbaan glijden jouw gedachten zo floetsj het A-viertje op, de tastbare wereld in. Razendsnel. Zoooooooeeeeeefffffff!
Schrijvers hebben dus werkelijk geen flauw idee wat er gebeurt. Dat is onmogelijk. Het gaat te snel.
Maar dat hindert niet.
Want onderaan die roetsjbaan leggen we een bedje, ook van woorden natuurlijk, en als de gedachten dan allang vervlogen zijn, ligt daar als restant nog het idee.
Het gebeurt zonder dat je er erg in hebt. gewoon tijdens het schrijven. Je voelt het aan de sprankeling. Je merkt het aan je ademhaling, als er een idee aankomt. Je merkt het omdat je hart ineens gaat stralen. Schrijf dus vooral verder, want als je een paar kliederige klikklakklonterige pagina’s verder bent, ligt het er opeens: een idee, een flits van inzicht, helemaal van jou alleen.

Wat is het voor idee? Dat weet je dus niet. Je kunt een idee niet van tevoren bedenken. Je weet het nooit, totdat het er is.

Je moet dat een idee  nog wel een beetje schoonmaken. Want ideeën zijn, net als babies, behoorlijk vies als ze tevoorschijn komen.
Schrijvers noemen het niet ‘wassen’ maar ‘revisie’, maar het komt op hetzelfde neer. Pel de klodders kliederige kleefwoorden eraf. Poets het op, bekijk het aan alle kanten. Mijmer er een beetje over totdat je echt begrijpt waar het om gaat. Kleed het dan aan met schone, nieuwe taal. Een nieuw, geniaal, magisch idee is geboren! Wie weet wat daar nog voor verhaal in zit.

En zo eindigt de hotsebotserige reis. We gaan terug naar het schrijfatelier. Het is 19 november, ergens tussen vijf en zes. De hele geboorte duurde twee drie vier koppen thee.

Super dat je er was. Ga je nog een keer mee? En laat je nog eens weten hoe het ging, met jouw idee?

ipa-cover-front-dark-smalDe mooiste ideeën heb verwerkt in mijn meest magische boek: In Persephone’s armen. Bestel het hier Als je dat aangeeft bij je bestelling, schrijf ik er speciaal voor jou iets magisch in.

{Je wilde dromen}

Weerstand

artmadefrombooks6Altijd als je scheppend werk doet, ontmoet je iets typsich aards. Weerstand. Sterker nog, je ontmoet weerstand zodra je in beweging komt, ongeacht hoe.

Weerstand is geen vijand. Het is iets natuurkundigs, net als wrijving. Weerstand gaat nooit weg. Het helpt om daar helder over te zijn.

Geschenk

Ik ga nog een stapje verder. Weerstand is het geschenk van de aarde. Ga maar na:

  • Weerstand is de tegenkracht die zorgt dat je niet uit de bocht vliegt.
  • Weerstand is het anker, dat zorgt dat je langzaam genoeg blijft om te zien wat je nu eigenlijk doet.
  • Zonder weerstand zou de weg zo glad zijn als ijs.

Weerstand is dus  echt handig als je onderweg bent.

Weerstand als vijand?

Als je geen idee hebt hoe weerstand werkt, kun je ontmoedigd raken. Misschien heeft daarom het idee postgevat, dat weerstand een vijand is die overwonnen moet worden. Alsof het om een gevecht gaat. Maar de aarde is onze bondgenoot, niet onze vijand. Domheid, onkunde, onbegrip, dat is onze vijand. Onkunde kun je verslaan. Als je eenmaal iets kunt, kun je het. Als je iets begrijpt, vergeet je het nooit meer. Begrip is voorgoed. In de Kabbala is de sfeer van Begrip de sfeer van Saturnus, de tijd, de rust.

De kunst

Toch moeten we over de weerstand heen om ooit ergens te komen. Maar dat is niet moeilijk. Iedere keer als je je beweegt, ga je over de weerstand heen. Iedereen kan het. De kunst zit ‘m in vier dingen.

  • Accepteer dat er weerstand is. Weerstand is een gegeven en het gaat nooit weg. Daar kunnen we kort over zijn.
  • Kom in actie. Weerstand is het grootste als je begint. Actie brengt je in beweging.
  • Ga door. Zo ontwikkel je een gewoonte. Weerstand is niet bestand tegen gewoonten. Ga maar na: als je loopt, zet je gewoon de ene voet voor de andere. En het werkt op precies dezelfde manier voor scheppend werk. Ook gewoonten horen bij Saturnus. Gewoonten verbinden Yesod, het rijk van Maan, rijk van de ritmes en getijden met Malkuth, het rijk van de Aarde. Het pad tussen de maan en de aarde is het pad van … Saturnus! Lang leve de inzichten van de Kabbalistische Levensboom.
  • Leer gaandeweg doseren. Als je ergens aan begint, kun je nog niet doseren. Je wilt teveel of je durft niet. Dat is geen kwestie van blokkades, die je moet opheffen, (tenzij je met ‘blokkades opheffen’ bedoelt dat je in beweging moet komen). Doseren leer je domweg door vallen en opstaan. Naarmate je meer ervaring hebt, word je er handiger in. Dat is het geheim van meesterschap. Daarom is het zo fijn om met ervaren mensen te werken. Stages, mentoren, oude rotten in het vak. Zoek ze op en houd ze in ere.

Wat heb je hier nu aan? Welke hobbels kom jij tegen in je werk, en wat hebben ze jou verteld? Schrijf ze in het commentaar.

Veel meer inspiratie  vind je in de gratis  Inspiratiemail van De Magische Bongerd. Meld je hier aan.

 

 

 

Schrijven is schrappen

verhaalGereedschapKaart-2013-04-22-500px

Schrijven lijkt eenvoudig genoeg. Ik bedenk iets en dat schrijf ik dan op.

Maar zodra het er staat, begint het. Met een beetje geluk  heb ik een levend verhaal te pakken. Een levend verhaal groeit stiekem verder terwijl ik niet kijk. Aan een levend verhaal kun je blijven schrijven! Pas als ik snel genoeg schrijf en héél goed oplet, kan ik het verhaal inhalen. Op een dag is het af. En dan vraag ik me af, wat ik nu eigenlijk geschreven heb.

Dan volgt de eerste revisie van schrappen en toevoegen, vaak veel toevoegen! Alle onderdelen komen in evenwicht en de zaak krijgt vorm. Maar een levend verhaal blijft in beweging en verandert voortdurend van gestalte. Een levend verhaal heeft niet alleen revisie nodig, maar ook een goede belichting. Welke hoogtepunten ga ik benadrukken? Wat mag een beetje worden voorbereid, waar leg ik nog een accent? Welk personage kan er bij nader in zien toch helemaal uit en wie moet beslist nog ergens een comeback maken? Uitlichten is slopend, zowel voor het verhaal, dat heel veel tekst verliest, als voor de schrijver, die heel veel illusies verliest. Alles wat had kunnen zijn, moet eruit. Bikkelhard, maar het is niet anders. De steigers gaan terug op de wagen.De rijgdraden gaan eruit. De hulplijntjes worden weggegumd. Alleen wat echt belangrijk is, mag blijven. Dan komt er een mooie harde kaft omheen.

En dan pas durf ik te zeggen: het is af.

En jij? Wat is voor jou een goed verhaal? Deel het met elkaar, in je commentaar hieronder!

Julia Cameron schreef misschien wel het meest spirituele boek van het afgelopen decennium: zij opent op een speelse manier de weg naar de schepper in jezelf! The Artist’s Way.

Wij willen graag echte winkels steunen. Daarom werkt De Magische Bongerd  via Libris samen met De Nieuwe Boekhandel van Monique Burger, bekend van DWDD.

 Meer inspirerende dingen horen uit de Magische Bongerd?  Schrijf je in voor de Inspiratiemail!

The answer is not pills. It is Spinach and Stories.

by Debora Zachariasse

‘Someone has to stand up and say the answer is not another pill. The answer is spinach.’ Bill Maher.

At 5.30 pm, juts before closing time, I was startled by a anxious phone call from an elderly patient. He asked if his sleeping pills were being delivered today. I told him, they are on their way, sir, why? I need them to sleep, he said. And he  urged me  to deliver them very soon,  certainly before he went to bed. I reassured him and just to make sure, I asked him what time he went to bed.

He went  to bed at seven. Because the days were so very long.

As a pharmacist I have seen thousands of patients in my pharmacy. Sad figure: 80% of them were stuck in their story, convinced that their health and wellbeing depended  on pills. Heartmedication. Antidepressants. Anti-anxiety pills. Asthma. Heartburn. It was right there, in their eyes. One develops an eextra sense for it.

It’s a harsh thing to say, but I am not making it up. This is science. 80% of diseases are psychosomatic. Psychosomatic means that the body will bear for us whatever the mind cannot cope with. Bodies are the most loyal, loving and wonderful servants in the world. But sometimes, life gets too much, even for the body.

It was heartbreaking. It was also illuminating. I wondered why I spent 8 years in university, learning all about how the kidneys work, how the heart works, how the digestive system works, and every final chemical finesse of every drug in the book, when 80 % are used just to keep us mindlessly asleep.

You see, this man was no exception. Most people go to bed at seven. They spend all evening in front of a dreamscreen, 3-4 hours on average, mindlessly munching until it’s time to continue their sleep horizontally in bed. Now it’s a sad fact of physiology that whatever is fed to the mind in half-sleep has double impact. And we wonder why the world is so violent.

PeacockTonyFischerThis elderly patient did not really need pills. He needed a daily hug and a fireside with good company and a juicy tale. I can give a hundred other examples of patients who do not need pills, not really. And how they are fed into the system by ruthless, greedy companies. And that’s perhaps the best reason why I spent 8 years in university, to be that person, to stand up and say it: The answer is not another pil. It is spinach. And stories.

Spinach is essential.  On this website, you will find an awful lot of really good healthy ideas for eating, not just with spinach, but with nettles, herbs, fresh kale, all sort of produce. We show you how to grow it, too. Important things.

But more than spinach, we need stories. Stories about how to be human, how to survive the incessant urge for divinity that is driving us insane and that is whacking our planet to pieces. The perfection of the physical level is in diversity and beauty, not in boundless limitless perfection. Striving for quality is great, but we get the physical and spiritual level all mixed up! We see narrow, limited minds driving for incessant physical growth. Limitless perfection is for the mind and spirit, not the physical! The debris that is falling by the wayside of physical perfection cannot humanly be ignored the way it presently is. We need to deal with it!

And how to deal with it is found in stories. The one thing we need most, is stories, old, hence time-tested true stories, not the lies of modern advertising. We need myth, for it holds instruction from our ancestors, who played the puzzle called Life from the very dawn of time.We need humor that keeps us rocking, we need common sense about good life, gently moving with the tides of nature. Simple ways to make daily life a joy and a pleasure, inspiring the Joneses rather than keeping up with them. Hi there all you lovely Joneses outthere. We love you and you’re great. We won’t beat you. How could we. You are unique.

My answer was to become a writer. Writing is a lot harder than pharmacy which takes only 8 years in universtiy to master; writing took 33 years before my first book got published; 19 more have been published since. My last book is called Whisperbook (Het Fluisterboek), and it is a beautiful story of a young girl trying to cope with her best friends death wish. Too many teenagers flirt with death. It’s terrible issue that breaks my heart just reading about it. But these young people are only living out what is happening, big time, on a larger scale. It is a story we all share, because we all see our dearest and nearest heading to an untimely death from diabetes, cancer, heart failure.How could our hearts not fail? Even our society is contemplating suicide on a frightening scale, killing the only body we have, the Earth. And for what? For an I-phone 5 and another bag of crisps.
Go on Apple, sue me. You might just get your money before the world collapses.

So we need myth and stories. After 45 years of studying the Machinery of the Universe, I am now near to finishing the one book that matters, my life’s work.

It is called In Persephone’s Arms.

In Persephone’s Arms has it’s own special blog where you can read all about it. And if you happen to be a publisher in an Englsh speaking country, give me a call because the translation rights are currently under offer. Be the first and get lucky: my last book was auctioned, in Germany alone, by 8 publishers and sold many thousands of copies. You can find me on Twitter: @magischebongerd .

hONEYBEESt21-500pxThe rest of the answer is The Honeybees. You know what Honeybees do in winter, when outlook is bleak and the flowers are dead? They do the Big Hug. That’s what. We need them. We really do.

 

So what is your story? Tell us about it, add your comment. We love to hear from you.

 

Meer inspiratie voor een onafhankelijk, stijlvol bestaan? Ontvang de Inspiratiemail van De Magische Bongerd.

In Persephone’s Armen – Zeewier

Een voorpublicatie uit mijn nieuwste roman, In Persephone’s Armen

door Debora Zachariasse.

In Persephone’s Armen vertelt het verhaal over Elora, priesteres van de Grote Persephone, die vijfduizend jaar geleden een belangrijke tempel bestuurde, de tempel van de maan en de getijden. Als jong meisje is Elora in opleiding in de Kruiderij, waar haar ziel en zaligheid ligt. Maar Rhea Elodia, de hogepriesteres, heeft andere plannen voor haar.

Elora vertelt…

‘Het was mijn grote droom om mij verder te bekwamen in het gebruik van kruiden en dranken brouwen, iets waar Aïshna een meesteres in was. De plantenwereld kwam mij voor als uiterst lieflijk en zacht, ja, werkelijk bloemig. Het was een verademing na de krachtige energie van dans en ritueel, een oase van rust na alle kolkende emoties van de wereld van de diplomatie. Zo vaak ik maar tijd had, zocht ik Aïshna op in de Kruiderij, waar op planken aan de wand rijen kleine kruiken stonden, netjes dichtgebonden met geitenblaas, keurig voorzien van opschriften in witte krijtletters, soms zelfs ingegraveerd in de potten. Aan het plafond hingen bossen kruiden te drogen.
Ik weet nog hoe ik na mijn eerste tochtje met Nicholla op een vrij ogenblik naar Aïshna ging om haar te vertellen over het zeewier. Ze stond te roeren in een kleine koperen ketel boven een vuurtje.
‘Ik heb zeewier gevangen,’ zei ik trots.
Haar ogen begonnen te glimmen. ‘Ben je met Nicholla uit geweest? Ik hoorde zoiets.’
Zo ging het altijd bij ons. Het was in de tempel onmogelijk om iets onopgemerkt te doen.
Ze keek me vriendelijk aan. ‘Heb je het meegebracht?’
Ik begreep niet wat ze bedoelde, mijn gedachten nog bij Nicholla.
‘Het zeewier. Kijk niet zo onnozel.’
O, het zeewier. Nee, daar had ik niet aan gedacht.
Ze vroeg me alles over het tochtje en ik vertelde precies waar we het zeewier gevonden hadden en beschreef hoe het eruit zag. ‘Het was dun en groen, met brede bladeren. Het zwierde in het water rond als natte haren, maar dan breder, heel sierlijk. Maar als je het boven water haalde werd het net snot.’
Aïshna moest lachen. ‘Zeesla,’ zei ze. ‘Heb je ernaar geluisterd? Vertelde het je nog wat?’
‘Het zong voor me toen het nog in het water zwierde. Een deinend lied over golven die je overspoelen en je meenemen naar verre landen, over vissen die je strelen en van je eten. Het was een zacht en warm en slaperig lied, als voor een kind in de moederschoot. Als bloed in de aderen. Maar toen ik het gevoel kreeg dat het erg zacht en slap spul is, veranderde de melodie, toen vertelde het pittig en scherp en flink gezouten over een zeldzame kracht. Toen kreeg ik het idee dat het erg goed was voor het hart.’
Aïshna streelde over m’n haren. ‘Je hebt goed geluisterd,’ zei ze. ‘Ik gebruik zeewier als opkikker als mensen oud worden of uitgeput zijn, zoals bijvoorbeeld na een zwangerschap of na een lange reis. Het brengt ze terug in contact met hun eigen levensritme, omdat ook het zeewier zo aan het ritme van het water gewend is dat het deel uitmaakt van haar wezen. En het helpt zo het hart, ritmebewaker in ons lichaam, en ook de gewrichten die ons laten bewegen. Van alle soorten zout is het zoute zeewier het meest vloeiende, het minst starre, minder zelfs nog dan het zout dat we zo uit het water winnen. Het zeewierzout is vele malen minder star dan het zout dat diep in de aarde groeit. Aardezout is meer geschikt voor de botten, maar het werkt al gauw te verstarrend. Mensen verdragend dat niet goed, want ze zijn vloeiende wezens.’
Zo vertelde Aïshna over alle planten. Iedere plant had een eigen verhaal en ze sprak erover als echte levende wezens die zij persoonlijk kende, ja, als haar vrienden.  Ik begreep wel waarover ze sprak, maar wat voor mij alleen maar vage gevoelens waren, wist.zij helder en duidelijk te verwoorden.
‘Als je nog eens met Nicholla uit gaat, breng dan wat zeesla voor me mee, want m’n voorraad begint op te raken. Dit is het goede seizoen. Maar vergeet niet eerst contact te maken met de planten, anders pluk je alleen hun lichaam, maar niet hun kracht. En groet de watergeesten en de luchtgeesten, want daar heeft de zeesla een sterke band mee.’
Dat deed ik.
Zo vaak ik maar kon, hing ik rond in de Kruiderij, stripte droge kruiden van de stelen, schudde geduldig zaadjes in kleine bakjes, maalde schors en raspte geurig hout, roerde in kokende ketels, en zeefde de kruiden uit de olie en smolt er gouden bijenwas bij om genezende zalf te maken. Een deel bijenwas op vijf delen olie, roeren totdat alles afgekoeld was, zodat het niet zou klonteren. Ik bereidde honingzalf voor brandwonden en ontstekingen, tijmzalf voor de luchtwegen, eikenschorszalf om de aambeien te verlichten na de bevalling, venkelzalf om de borsten van voedende vrouwen te verzorgen en de melk te verrijken. We lieten kruiden trekken in wijn voor ouderen. Bittere kruiden om de eetlust te bevorderen; melisse om de strelende slaap te roepen of sint janskruid om hun levenslust aan te wakkeren. Soms mocht ik zelfs het giftige doornappel bereiden. Met liefde had ik de rest van mijn leven daar gesleten, in de Kruiderij, tussen de flessen en geur van kruiden.

Maar Rhea Elodia had andere plannen.

 

Op dit moment leg ik de laatste hand aan het boek. Het is tijd. In Persephone’s Armen mag nu het levenslicht zien.

Zet je jouw commentaar hieronder?  Ik vind het fijn om te horen wat jij ervan vindt.

 

 Al het verse nieuws over In Persephone’s Armen gratis in je mailbox met de Inspiratiemail van De Magische Bongerd. Meld je snel aan.

Laatste nieuws: vanaf februari 2013 schrijf ik in Onkruid over het leven in De Magische Bongerd, over kruiden en natuurlijk genezen, on over allerlei andere geheimen van de Westerse Weg van de Wijsheid.

Artjournal – in 7 stappen naar een eigen boek

Het leuke van Art Journaling is dat je werk precies die vorm krijgt die jij wilt. Je kunt een prachtig boekje kopen om je journals in te maken. Maar je kunt ook losse kaarten gebruiken. In deze blog leer je hoe je zelf een boekje in elkaar kunt knutselen, zodat het helemaal naar je zin is. Je maakt letterlijk je eigen boek.

1 Papier kiezen

In dit boekje heb ik interessante papiersoorten verzameld: aquarelpapier, muziekpapier, inpakpapier van de rozen, lijntjespapier oude Michelinkaarten van Frankrijk en halfdoorzichtig papier. Maar er zijn nog veel meer mogelijkheden.

Dit boekje heb ik gemaakt van lege vensterenveloppen! Je kunt achter de venstertjes spannende dingen plakken, zoals de libellevleugeltjes die ik vond bij de Kromme Rijn.

2 Papier voorbereiden

Bedrukt papier zoals muziekpapier en oude landkaarten kun je behandelen met gesso, zodat je erop kunt schrijven. Wil je tekenen, schilderen of collage maken, dan kun je de pagina’s ook met ander kleuren bewerken of gebruiken zoals ze zijn. Heb je geen gesso, dan kom je een heel eind met een restje latex muurverf.

 

3 Vouwen en naaien

Als de pagina’s naar je zin zijn, maak je er katernen van: vier vellen vouw je dubbel en je naait (of niet) ze op de vouw vast. Met de hand of lekker snel: met de naaimachine met een grote steek.

4 Katernen verzamelen

Heb je meer dan één katern, dan naai je ze allemaal op de rug aan elkaar, aan een bandje, zodat ze stevig vast elkaar zitten. Ook hier bewijst de naaimachine goeie diensten. Maar het kan ook met de hand en een stevige naald.

 

5 Omslag maken

Omslag = upcycled leer van de versleten bank

Een eenvoudig en heel effectief omslag kun je maken van een lapje leer of suède, bij voorkeur uit de recycling. Oude stukken leer haal je uit oude kleding of meubels; van de weggeefwinkel.  De rest kun je gebruiken voor versieringen zoals leren koorden, en franjes. Knip het leer op maat en lijm de buitenste pagina’s met het bandje tegen de voorkant en achterkant van de omslag, met een gewone hobbylijm.  Laat de band hierbij vrij, dan valt je boekje mooier open.

 

 

6 Sluiting maken

Het boekje hoeft natuurlijk geen wereldgeheimen te bevatten, maar toch, een sluiting heeft wel iets. Want als je een Art Journal opent, stap je binnen in een bijzondere wereld.  Ik heb een leren koordje geknipt waar ik franje omheen heb gelijmd. Een ‘knoopsgat’ geknipt in het leer maakt het af.

7 Journal er op los!

Ja, daar was het allemaal om begonnen. Journaling gaat over alles, grote thema’s en kleine voorvalletjes. Grote thema’s komen vaak het mooiste in beeld door een klein voorval, een momentopname – en die kun je prachtig weergeven in je Art Journal.

Voor de Nanowrimo’s en andere schrijvers onder ons: laat je eens inspireren door plaatjes! Plak ze erbij of droedel gewoon wat. Dan is die bladzijde niet zo wit.

 

Nog meer Art Journaling voorbeelden vind je hier en hier en hier kijk ook eens bij de te gekke collages!

Voorbeelden van Art journals van andere kunstenaars vind je hier: laat je inspireren … maar niet ontmoedigen! Heb je hier iets aan? Hoe ziet jouw Art Journal eruit? Laat je ons meegenieten met jouw commentaar?

Zoek je een leuk Nederlands boek over Art Journaling?

In 2012 verschenen Groots en Meeslepend leven van Lou Niestadt. € 19.95

9789021555270In augustus 2013 verscheen: Less is Luxe        € 19.95

 

Meer inspiratie voor een magisch, vruchtbaar leven?
Ontvang gratis de Inspiratiemail van De Magische Bongerd.

 

Het Fluisterboek, the trailer

Hoe cool is dat: Het Fluisterboek als inspiratie voor een filmtrailer! Mooi gedaan, mensen!

Dat het flink mis gaat met Tibby, is al vanaf de eerste bladzijde duidelijk. Toch verrast Debora Zachariasse met de subtiliteit van haar verhaal. Het fluisterboek is een mooi boek waarin alle karakters diepte krijgen. Zelfs het verdriet van Tibby’s egoïstische moeder is echt. Recensie Seven Days

Wat Het fluisterboek tot zo’n prachtig boek maakt, is de subtiele manier waarop alles wat eerst zo mooi leek, verandert in iets dat ook ongemakkelijke of verdrietige gevoelens kan veroorzaken. Het tonen van de veelzijdigheid van alles, lijkt het hoofdmotief te zijn. Dit alles is verpakt in een verhaal van vriendschap, liefde en verwarring dat elke jongere bekend voor zal komen. Een absolute aanrader! Recensie Jong in Arnhem

Als lezer wordt je langzaam maar onontkoombaar bij deze vriendschap betrokken en dat maakt het verhaal zo mooi. Het Fluisterboek is een subtiel verhaal over vriendschap, loyaliteit en het accepteren van dingen waar je geen invloed op uit kan oefenen. Een prachtig meidenboek! Gerda Aukes, Moet je lezen!

Tibby en Annemarth zijn gek, lief en anders. Een heerlijk boek dat je niet meer weg wilt leggen! Sanne Vogel

Wat een prachtig geschreven boek!! Het raakt en geeft inzicht in lastige processen, dank Debora voor het schrijven van dit verhaal! Karin Haanappel, kunsthistorica

Acht Duitse uitgevers wedijverden om de vertaalrechten:  Flüsterherz  werd een prachtig boek met van die hoge stapels in de boekhandel en huilende mensen die er You-tube filmpjes over maakten. 

Wil jij weten waaarom?

Zomeraanbieding: Koop hier een gesigneerd exemplaar van Het fluisterboek voor maar 5 euro!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Meer inspiratie voor stijlvol onafhankelijk leven?
Ontvang gratis de Inspiratiemail van De Magische Bongerd.

Lol in lezen!

Gastblog door Saskia Stibbe

Op de basisschool wordt veel aandacht besteed aan technisch en begrijpend lezen. Natuurlijk is dit heel belangrijk, maar hoe blijft lezen leuk voor kinderen? Hoe maak je ze enthousiast voor boeken?

Zowel de ouders als de leerkrachten hebben hierin een belangrijke rol. Zo zal de leerkracht op school de kinderen regelmatig zelf laten lezen en boeken voorlezen.

Vrijwel op iedere basisschool vind je een schoolbibliotheek waar de kinderen zelf boeken kunnen lenen. Vaak is er in de klas ook een plek waar ze boeken kunnen bekijken en lezen. In deze leeshoek staat bijvoorbeeld een bank of een zitzak met een breed aanbod aan boeken, zoals prentenboeken, verhalenbundels, informatieve boeken, rijmbundels en sprookjesboeken.

Naast het zelf lezen, vinden kinderen het ook erg leuk om voorgelezen te worden. Voorlezen is een sociale activiteit die zelfs kinderen in groep 8 leuk blijven vinden. Zelf herinner ik me nog wanneer mijn meester ons aan het eind van de dag voorlas uit ‘Snuf de hond’ van de schrijver Piet Prins. Tijdens het voorlezen leest de leerkracht niet alleen maar voor, hij praat ook met de kinderen over het boek.

Als ouder kun jij je kind stimuleren door een abonnement te nemen op de bibliotheek. Verder is de jaarlijkse Kinderboekenweek ook een manier om je kind enthousiast te krijgen voor boeken. Door het lezen van boeken ontdek je de wereld en maak je kennis met andere culturen. Het thema van de Kinderboekenweek is daarom dit jaar: ‘Hallo wereld’. Van 3 tot en met 14 oktober vinden er rond dit thema allerlei activiteiten plaats op scholen, in bibliotheken en boekenwinkels.

Wil je meer weten over hoe je kind leert lezen en hoe hij je hem kunt stimuleren, kijk dan op www.snapjekind.nl.

Saskia Stibbe is leerkracht en onderwijskundige.  Ze was als auteur betrokken bij de ontwikkeling van Snap je kind! Saskia zet zich in het dagelijks leven in om het leesplezier bij kinderen te stimuleren.