Zaad van vrede

NelsonMandela

Nelson Mandela

 

Als ergens een mens sterft
wie ze ook zijn
dan worden ze een zaad,
dat wordt gezaaid in de aarde,
of openspringt in het vuur.

Als een van de onzen sterft
is het onze taak om hun zaad te laten ontkiemen
door onze tranen.

De kiemplant voeden we met de verhalen over hun leven
van geboorte tot dood,
de moed en de vreugde die zij ons schonken
de wreedheid en de schanddaden die ons schokten
en de wijze dwaasheid die ons aan het lachen maakte.

Zo groeit het zaad uit tot plant
een plant, die ons op zijn beurt voedt,
Keer op keer
bij iedere vertelling opnieuw
steeds net even anders, net zo lang
totdat hun verhaal deel uitmaakt van ons eigen verhaal.
en we voorgoed samen verder leven

We hoeven niet te wachten met vertellen
totdat we zaden zijn.
We mogen onze verhalen loslaten
als vliegers in de wind
en ze levend vertellen.
Want ons eigen verhaal en onze plek in het grote geheel
openen de wervelende poort naar de vrede.

Debora Zachariasse 2013

Piet 2.0

Muiswinkel als Hoofdpiet

Erik van Muiswinkel als Hoofdpiet. Foto: NRC

Pietitie
Binnen één dag anderhalf miljoen likes. Pietitie is een schoolvoorbeeld van de kracht van mythe.

We willen Piet niet kwijt! Onder geen voorwaarde.

Maar Piet pikt het niet meer. Waar gaat die mythe over? Wat gebeurt hier, dat we zo heftig reageren?

Piet is een beeld van het onbewuste: speels, ingenieus, onaangepast, wild, sprankelend, levend – de hoeder van snoep en cadeautjes. En Sint, de wijze oude, belegen grijsaard, is het beeld van het aangepaste bewuste denken. Rationeel, met een boek vol wetten, letters. Sint is van de letter en de vermaningen. Piet is van het leven.

Sint is in de afgelopen jaren al lelijk van zijn troon gevallen – vooral in zijn gedaante als mijterdrager. Maar ook de grijze, wijze wetdragers hebben huun mythische taak slecht uitgevoerd. Schandaal na schandaal stapelde zich op. En nu is Piet het zat. Het onbewuste wil niet meer donker worden weggestopt, weggehoond, weggelachen! Piet pikt het niet meer. Hij wil aandacht en gelijke rechten voor het beeldende, voor de wilde dartelheid, voor humor en grappen, voor creativiteit. En snoep. Terecht natuurlijk.

Piet  2.0
Erik van Muiswinkel, de Hoofdpiet, schrijft in het NRC dat Piet moet veranderen. Minder zwart. Minder knecht. Dat Piet een schoorsteenveger is, vindt hij een ‘doorzichtige smoes’. Ik ben ‘t niet met hem eens. Natuurlijk is Piet een schoorsteenveger. Maar op een andere manier. Hij veegt voor ons een weg naar binnen schoon. Naar de plek waar ons innerlijke vuur brandt. Zodat we daar eens goed rond kunnen kijken. Er zijn heel veel geschenken te vinden: het zoete snoep,  de verrassende schatten van de geest, verpakt als surprises. Een nobele taak heeft Zwarte Piet. Die taak kunnen we echt niet overlaten aan oude witte mannen. Sorry, oude witte mannen. Jullie hebben andere merites.  We hebben jullie nodig als hoeders van de wet, de eer, de nobelheid van geest. Doe er iets mee!

Verder ben ik het met van Muiswinkel eens. Piet moet schoorsteenveger blijven. Minder zwart. Minder knecht. En ik voeg eraan toe: meer snoep.

{Meld je hier aan voor meer snoep}

ipa-cover-front-darkMeer mythe:

Lees In Persephone’s armen,

roman,

door Debora Zachariasse

Oude verhalen zijn schatkaarten.

DSC01943

De Finse ‘kota’ van De magische Bongerd. Verhalenhuis, meditatieruimte.

Oude verhalen zijn de verhalen van onze voorouders. Onze voorouders leefden, zongen, zorgden, droomden. Net als wij zochten ze naar leven, naar zin, naar kracht om de wrede natuur het hoofd te bieden. Om gebroken harten te genezen. Ze hadden geen tv, geen radio, geen internet. In plaats daarvan doorkruisten ze de innerlijke wereld van de verbeelding. Dat is de wereld waar de levenskracht woont, waar het eeuwige leven heerst, de wereld waar je vandaan komt met stralende ogen en een onbedwingbare aantrekkelijkheid, hoeveel rimpels je ook hebt.

Schatkaarten
Ze vertelden elkaar over hun avonturen, daar binnen, en lieten ons hun verslagen na in de vorm van oude verhalen! Oude verhalen gaan ergens over. Mythen en sprookjes, kunstvoorwerpen, het zijn stuk voor stuk schatkaarten. Sommige mythen zijn net pas gisteren gebeurd, want mythen maken een lange neus naar de tijd.

De Magische Bongerd organiseert verhalenavonden: Oude verhalen bij nieuwe maan. Beroemde vertellers komen hier hun schatten tentoon spreiden. Er is genoeg voor iedereen. En er is plek voor interactie, ruimte om vragen te stellen, om ervaringen te delen. De Finse Kota is daar speciaal voor gebouwd. Het is klein en de sfeer is heel persoonlijk. Het is geen anoniem theater.

Wees welkom.
Je kunt naar de verhalen luisteren als verpozing en gezelligheid, zoals je een schatkaart aan de muur kunt hangen omdat hij er zo stoer uit ziet. Niet iedereen hoeft op reis. Maar als je iets nodig hebt, iets van binnen, en je zoekt de weg, dan kun je de verhalen gebruiken om die schat te vinden.

Oude verhalen bij nieuwe maan.

Zaterdag 1 maart 2014 om 19.30  De Ketel van Cerridwen
Een oeroud verhaal uit Wales, dat gaat over dingen die in een grote ketel borrelen. Wijsheidsdrank? Wat is dat wel voor wijsheid? Als de sprankelende Vlaamse vertelster Lien van Camp luistert, slaat de stoom er van af.

 

Afbeelding: Cerridwen’s Cauldron door Emily Balivet.

 

1487304_10202819131185993_2023415702_nWoensdag 26 maart 2014, Keltische verhalen door Abe de Verteller 
Wie is Finn en wat gebeurde er nu werkelijk, toen met die Zalm van Wijsheid? En hoe is het nu afgelopen met Lludd en Llwellyn? Welke verborgen betekenissen zitten er in die verhalen? Abe de Verteller kent die mysterieuze wereld van de Kelten als geen ander en weet veel te vertellen over de symboliek. Kijk hier welke verborgen betekenissen Abe aan de verhalen ontlokt.

 

 Image - Version 2UITVERKOCHT!  Midwinterverhaal, zaterdag 21 december 2013. Scrooge! met Rob Vanderwildt. Wilder dan alle voorgaande verhalen. Op het dieptepunt van de winter, als alle zonnekracht gedoofd is, krijgen we een kijkje in de inktzwarte ziel van Ebenezer Scrooge. En wat er dan gebeurt. Daar wil je dus bij zijn.

 

The-Flying-Dutchman-MC-photo-by-Peter-van-Beek-624x937-228x228UITVERKOCHT! Woensdag 27 november 2013. De vliegende Hollander met International Storytellers Michael en Caja, die de hele wereld over vliegen met hun verhalen. Maar nu even niet. Nu komen ze thuis. Luister naar het geheim.

 

 


Image - Version 2UITVERKOCHT!  Midwinterverhaal, zaterdag 21 december 2013. Scrooge! met Rob Vanderwildt. Wilder dan alle voorgaande verhalen. Op het dieptepunt van de winter, als alle zonnekracht gedoofd is, krijgen we een kijkje in de inktzwarte ziel van Ebenezer Scrooge. En wat er dan gebeurt. Daar wil je dus bij zijn.

 

images-500x500Dinsdag 29 oktober 2013: De smaak van zout. UITVERKOCHT Esther Kornalijnslijper en Esther de Jong. Die namen alleen al. Twee sterren! De een maakt een juweel van ruwe rode steen, de ander draagt en bewaakt het geheim van de eeuwige jeugd. En dat zie je.

 

{Haal hier je persoonlijke schatkaart op}

Oude Verhalen bij Nieuwe Maan gaat door!  OMDAT ALLES IS UITVERKOCHT kun je ook in januari, februari en maart komen genieten en je laten voeden. Op verzoek van velen gaan we ook wat meer in op de mythische ‘voedingswaarde’ van de verhalen!

 

Wil je ook die innerlijke schatkamer ontdekken, maar kun je niet op de verhalenavonden komen? Wist je dat Debora ook Luisterreizen maakt? Aan de hand van verhaal en muziek word je meegenomen naar heel bijzondere krachtplaatsen in je innerlijk.

Luisterreizen zijn inwijdingsreizen. Als je er eenmaal de weg weet, kun je die kracht altijd vinden. De eerste Luisterreis is nu klaar. Hij brengt je naar het Huis van genezing in Tir na nOg.

En je krijgt er een gratis E-boek bij, met uitleg over de symbolen en speciale oefeningen die je nergens op het Internet vindt. Speciaal ontwikkeld om je ervaring te versterken.

Lees hier meer over de Luisterreis of Open meteen de poort naar Tir na nOg

Tir na nOg, land van de levenskracht

Etain-2013-02-01-250pxTir na nOg betekent eigenlijk hetzelfde als ‘Magische Bongerd’! Het is het Keltische land van de levenskracht. Het is het land van de Sidhe, wondermooie lieden met bovenmenselijke krachten van de eeuwige jeugd, die de natuurkrachten in de aarde verbeelden.

Licht als de lentebloesem

Neem nu Etain. Een godin, de mooiste van Ierland, die overal waar zij komt het land tot bloei brengt. Vrouwe van levenskracht, licht als de lentebloesem. Als je wilt dat je moestuin vruchtdraagt en je appelboom bloeit, roep Etain. Als je je plannen tot bloei wilt brengen, vraag het aan Etain. Als je moe bent en uitgeput, als je snakt naar verlichting en ontspanning, als je de tover wilt van de ochtenddauw of een glimlach; roep Etain.  Ze kent vele vormen, Etain. Soms komt ze naar je toen in de vorm van een zwaan, donzig als de wolken, zacht en sterk en stralend wit. Soms vindt ze jou in de vorm van een helderblauwe bloem, de kleur van haar ogen, of als een schaal met kersen, rood als haar lippen. Roep Etain en ze komt je troosten en vreugde brengen. Etain is geen praktische godin die even de handen uit de mouwen steekt; maar Etain vervult je verlangen. Ze verzorgt voor je hart.

Stralen van de dageraad

Maar als je moed nodig hebt, roep dan  Midyir met zijn rode lokken, die iedere plaats op de aarde kan zien. Etain is licht als de lente maar Midyir is stralend als de ochtendzon, die licht werpt op mistige situaties, die moed geeft en licht. Midyir steekt je een hart onder de riem, hij komt met oplossingen waar je zelf nooit aan gedacht zou hebben, oplossingen waarvan je niet wist dat ze bestonden. Als je moed je in de schoenen zakt, roep Midyir. Als je voor een onmogelijke klus staat, roep Midyir. Roep hem en wacht op hem bij het ochtendgloren.

Vliegend tovertapijt

Groei en genezing, herstel en evenwicht, afbraak en hergebruik, het is het kenmerk van de natuur. Ecologie, noemen we het, een dynamisch evenwicht. De Kelten, en trouwens, al onze voorouders vertelden elkaar over ecologie. Niet met powerpoint, filmpjes en Prezi-voorstellingen, maar in verhalen. Ze observeerden de natuur en brachten de natuurkracht haarscherp in beeld in allerlei mythische personages met bijzondere krachten, groter dan de mensenkracht, inclusief alle onderlinge verhoudingen. De verbeelding is een machtig tovertapijt dat je door deuren kan vliegen die anders dicht blijven. De namen en personages zijn verbeelding, maar de krachten zijn echt. Als bewoners van deze aarde is het ons geboorterecht om die krachten te roepen, te leren kennen en ermee te werken. We zijn immers zelf een klein stukje van de aarde. Diezelfde krachten wonen in ons lichaam en regelen onze gezondheid. De Sidhe zijn er voor iedereen, want de natuur trekt niemand voor. Tir na nOg is onder handbereik, overal, waar je ook bent, hoe je je ook voelt. Er is altijd hulp. Je hebt er geen goeroe voor nodig, geen gewichtigheid, geen spierritueel. Je hoeft het alleen maar aandachtig te vragen

Wil je ervaren hoe dat werkt? Maak een Luisterreis door Tir na nOg! Ontmoet Etain en Bridget in het Huis van genezing.

Meer inspiratie? Abonneer je op de blog of  schrijf je in voor de Inspiratiemail van De Magische Bongerd.

In Persephone’s Armen – Zeewier

Een voorpublicatie uit mijn nieuwste roman, In Persephone’s Armen

door Debora Zachariasse.

In Persephone’s Armen vertelt het verhaal over Elora, priesteres van de Grote Persephone, die vijfduizend jaar geleden een belangrijke tempel bestuurde, de tempel van de maan en de getijden. Als jong meisje is Elora in opleiding in de Kruiderij, waar haar ziel en zaligheid ligt. Maar Rhea Elodia, de hogepriesteres, heeft andere plannen voor haar.

Elora vertelt…

‘Het was mijn grote droom om mij verder te bekwamen in het gebruik van kruiden en dranken brouwen, iets waar Aïshna een meesteres in was. De plantenwereld kwam mij voor als uiterst lieflijk en zacht, ja, werkelijk bloemig. Het was een verademing na de krachtige energie van dans en ritueel, een oase van rust na alle kolkende emoties van de wereld van de diplomatie. Zo vaak ik maar tijd had, zocht ik Aïshna op in de Kruiderij, waar op planken aan de wand rijen kleine kruiken stonden, netjes dichtgebonden met geitenblaas, keurig voorzien van opschriften in witte krijtletters, soms zelfs ingegraveerd in de potten. Aan het plafond hingen bossen kruiden te drogen.
Ik weet nog hoe ik na mijn eerste tochtje met Nicholla op een vrij ogenblik naar Aïshna ging om haar te vertellen over het zeewier. Ze stond te roeren in een kleine koperen ketel boven een vuurtje.
‘Ik heb zeewier gevangen,’ zei ik trots.
Haar ogen begonnen te glimmen. ‘Ben je met Nicholla uit geweest? Ik hoorde zoiets.’
Zo ging het altijd bij ons. Het was in de tempel onmogelijk om iets onopgemerkt te doen.
Ze keek me vriendelijk aan. ‘Heb je het meegebracht?’
Ik begreep niet wat ze bedoelde, mijn gedachten nog bij Nicholla.
‘Het zeewier. Kijk niet zo onnozel.’
O, het zeewier. Nee, daar had ik niet aan gedacht.
Ze vroeg me alles over het tochtje en ik vertelde precies waar we het zeewier gevonden hadden en beschreef hoe het eruit zag. ‘Het was dun en groen, met brede bladeren. Het zwierde in het water rond als natte haren, maar dan breder, heel sierlijk. Maar als je het boven water haalde werd het net snot.’
Aïshna moest lachen. ‘Zeesla,’ zei ze. ‘Heb je ernaar geluisterd? Vertelde het je nog wat?’
‘Het zong voor me toen het nog in het water zwierde. Een deinend lied over golven die je overspoelen en je meenemen naar verre landen, over vissen die je strelen en van je eten. Het was een zacht en warm en slaperig lied, als voor een kind in de moederschoot. Als bloed in de aderen. Maar toen ik het gevoel kreeg dat het erg zacht en slap spul is, veranderde de melodie, toen vertelde het pittig en scherp en flink gezouten over een zeldzame kracht. Toen kreeg ik het idee dat het erg goed was voor het hart.’
Aïshna streelde over m’n haren. ‘Je hebt goed geluisterd,’ zei ze. ‘Ik gebruik zeewier als opkikker als mensen oud worden of uitgeput zijn, zoals bijvoorbeeld na een zwangerschap of na een lange reis. Het brengt ze terug in contact met hun eigen levensritme, omdat ook het zeewier zo aan het ritme van het water gewend is dat het deel uitmaakt van haar wezen. En het helpt zo het hart, ritmebewaker in ons lichaam, en ook de gewrichten die ons laten bewegen. Van alle soorten zout is het zoute zeewier het meest vloeiende, het minst starre, minder zelfs nog dan het zout dat we zo uit het water winnen. Het zeewierzout is vele malen minder star dan het zout dat diep in de aarde groeit. Aardezout is meer geschikt voor de botten, maar het werkt al gauw te verstarrend. Mensen verdragend dat niet goed, want ze zijn vloeiende wezens.’
Zo vertelde Aïshna over alle planten. Iedere plant had een eigen verhaal en ze sprak erover als echte levende wezens die zij persoonlijk kende, ja, als haar vrienden.  Ik begreep wel waarover ze sprak, maar wat voor mij alleen maar vage gevoelens waren, wist.zij helder en duidelijk te verwoorden.
‘Als je nog eens met Nicholla uit gaat, breng dan wat zeesla voor me mee, want m’n voorraad begint op te raken. Dit is het goede seizoen. Maar vergeet niet eerst contact te maken met de planten, anders pluk je alleen hun lichaam, maar niet hun kracht. En groet de watergeesten en de luchtgeesten, want daar heeft de zeesla een sterke band mee.’
Dat deed ik.
Zo vaak ik maar kon, hing ik rond in de Kruiderij, stripte droge kruiden van de stelen, schudde geduldig zaadjes in kleine bakjes, maalde schors en raspte geurig hout, roerde in kokende ketels, en zeefde de kruiden uit de olie en smolt er gouden bijenwas bij om genezende zalf te maken. Een deel bijenwas op vijf delen olie, roeren totdat alles afgekoeld was, zodat het niet zou klonteren. Ik bereidde honingzalf voor brandwonden en ontstekingen, tijmzalf voor de luchtwegen, eikenschorszalf om de aambeien te verlichten na de bevalling, venkelzalf om de borsten van voedende vrouwen te verzorgen en de melk te verrijken. We lieten kruiden trekken in wijn voor ouderen. Bittere kruiden om de eetlust te bevorderen; melisse om de strelende slaap te roepen of sint janskruid om hun levenslust aan te wakkeren. Soms mocht ik zelfs het giftige doornappel bereiden. Met liefde had ik de rest van mijn leven daar gesleten, in de Kruiderij, tussen de flessen en geur van kruiden.

Maar Rhea Elodia had andere plannen.

 

Op dit moment leg ik de laatste hand aan het boek. Het is tijd. In Persephone’s Armen mag nu het levenslicht zien.

Zet je jouw commentaar hieronder?  Ik vind het fijn om te horen wat jij ervan vindt.

 

 Al het verse nieuws over In Persephone’s Armen gratis in je mailbox met de Inspiratiemail van De Magische Bongerd. Meld je snel aan.

Laatste nieuws: vanaf februari 2013 schrijf ik in Onkruid over het leven in De Magische Bongerd, over kruiden en natuurlijk genezen, on over allerlei andere geheimen van de Westerse Weg van de Wijsheid.

Old Tales, New Tales

by Debora Zachariasse

In The Netherlands, every year the same discussion seems to rise anew. Last year, it it was an enthusiastic youth of somewhat Eastern background, judging from the name, protesting that the storytelling scene is dominated by Native White Dutch telling boring old myths and faerytales. Where were the new stories, the ones that related to our lives today?

This year, the theme props up again, just as fresh as it did 12 months ago, in a large meeting where storytellers discuss the current status of their art.

Last year  I missed the Dutch Storytelling Federation event for an equally NWD Cultural happening: iceskating and wrote a reply, since I admired the young man for braving the settled bravado, for infusing some of the spirit of youth, savoir vivre and internationality to the perceived NWD stuffiness of our Storytelling Federation. In this light, his sweep-of-arm judgment may be readily forgiven because your outspoken point sings not just of youth but of truth. I gathered my thoughts, which, in retrospect, may be of interest to other storylovers, too which is why I publish it here, in English, accessible for all.

For obvious reasons, being an over 50 NWD, and female, does not necessarily make one a knitting granny. When I do knit – and its all the current thing – more stories than socks come off the needles.

Knitting is a weaving together of differences, turning longwinding yarn into useful or beautiful creations. To do this meaningfully, we need sharp needles like the cultural stimulants this young man offers,  we need these clashes in the field, even if they are sharp, for each fresh approach brings in new slants, new riches of the mind and community. Some ideas may be embraced, some meekly accepted, some abhorred. We all need a Taliesin sometimes, someone very different, someone like you, or me, to make us realise the blrp blrp drooling from our set and senile thinking – and make us reconsider. We are all in a sense, Sir Gawain, shocked by the Lady Ragnel whose glory lies hidden behind a veil of infamiliarity; prejudice and disgust doing the rest of their destructive work. Its an old, old tale all over again.

See, this is where old tales come in useful. For knitting, we don’t just need needles. We need yarn.

The Grimm tales are simply some of the many dresses of the One Tale. In Grimm’s case, the dress may be unflatteringly draped over the sturdy, stuffy, corseted, overly romanticised framework of the 19th century, when Grimm Brothers wrote them all down, ready for the Adepts of Fear to freeze them into canon and kill the life out of them. Fair enough. Still, as all living things do, the stories use what they can to survive. In a time when knowledge of the One Tale was as life-endangering as any practice hinting of esotericism, the nursery and knitting needles were the one safe haven to hide the jewelled brilliance and the beautiful sorrow of the One Tale. Stories can’t help what we do to them, just like we can’t help aging, or being white, or female, or foreign.

Should we dump the sorry Grimm tales in exchange for the self-exposures readily found at any open podium or tv show worldwide, with loud boisterous young males of all ages and genders displaying their brilliant verbal feathers for all to admire? Think again.

Perhaps, we might find value in the sturdy, time-tested lock, stock and barrel stuff of old classic tales, that provide such a strong basis for storytelling. New dresses can always be made.

The only thing we can and must do, is keep lively minds and hearts. Especially our hearts, (body too, occasionally choosing iceskating over stories ). As storytellers, we must forever continue the embracing and chasing and telling of the One Story on and on and on in its myriad beautiful, mind-baffling, irritating and illuminating forms to all who want to listen.

And perhaps, occasionally, to some, who don’t.

Tell me about it. Do post your comment below!

Vier Midwinter 2012 in De Magische Bongerd

Midwinter in de Magische Bongerd vieren we met… verhalen!

Vrijdagavond 21 december, 20.00 UITVERKOCHT
Vrijdagavond 4 januari, 20.00 UITVERKOCHT
In De Magische Bongerd, Tolakkerlaan 9, Zeist.

Midwinter 2012 – een van de meest magische data in de geschiedenis. Er is haast geen datum te bedenken waarover meer verhalen de ronde doen. Misschien met uitzondering van 11 september 2001, de dag dat wij in De Magische Bongerd (toen nog gewoon De Bongerd) kwamen wonen. Te midden van de crisis bevindt zich blijkbaar een gouden middelpunt vol inspiratie. Het lijkt wel magie!

Midwinter 2012 is een prachtig moment om onze verhalen traditie weer op te pakken. Deden we bij Oude verhalen bij Nieuwe Maan, nog alles zelf, nu zijn we erg verheugd, dat Jac Vroemen bereid is om te komen vertellen! Lees hier zijn verhaal. Jac vertelt winterverhalen van Anton Tsjechov en schelmenverhalen uit Bocaccio’s Decamerone. Shantie Prins weeft er een fijne sfeer omheen met haar Keltische harp.

Vanwege de grote belangstelling hebben we een extra voorstelling gepland!
Vrijdagavond 21 december, 20.00 UITVERKOCHT.
Vrijdagavond 4 januari, 20.00 UITVERKOCHT.
Plaats: De Magische Bongerd, Tolakkerlaan 9, Zeist.
Kaarten: 7 euro (voor volwassenen)
Aanmelden: bel  030-6992888 of per e-mail: info [at] demagischebongerd {punt} nl
of via de webwinkel, waar u ook CD’s kunt kopen met prachtige, geïinspireerde harpmuziek.

Meer inspiratie voor stijlvol onafhankelijk leven?
Ontvang gratis de Inspiratiemail van De Magische Bongerd.