Het aandoenlijke was, dat vooral vrouwen dit werk deden.

poo-tee-weet Slachthuis Vijf is het verhaal  van het bombardement op Dresden, dart Vonnegut als  krijgsgevangene bijwoonde.

Het is een dun en chaotisch boek, omdat er, volgens Vonnegut, ‘niets intelligents te zeggen valt over een massamoord. Iedereen hoort dood te zijn,  nooit meer iets te zeggen, nooit meer iets te willen zeggen.

Na een massamoord moet alles helemaal stil zijn. En dat is het ook altijd, op de vogels na. En wat zeggen die? Alles wat er over een massamoord te zeggen valt. Dingen als ‘Poo-tee-weet’.

Een citaat bracht me in tranen (eigen vertaling). De hoofdpersoon bekijkt een oorlogsfilm, maar hij ziet hem achterstevoren.

‘Amerikaanse vliegtuigen, vol gaten en gewonde mannen en lijken, stegen achteruit op vanaf een vliegveld in Engeland. Boven Frankrijk vlogen een stel Duitse vliegtuigen hen achterwaarts tegemoet. Ze zogen kogels en scherven uit de vliegtuigen en uit de bemanningsleden.

Ze deden hetzelfde voor de wrakken van neergestorte Amerikaanse bommenwerpers die op de grond lagen. Die vliegtuigen stegen weer op, achterwaarts, en vormden formaties in de lucht.

De formaties vlogen achterwaarts tot boven een Duitse stad die in vlammen stond. De bommenwerpers openden hun bommendeuren en oefenden een wonderlijk magnetisme uit, dat de vlammen temperde en opzoog in cilindrische vaten, die door de vliegtuigen, en ze tilden die vaten op tot in de buik van de vliegtuigen. De vaten werden netjes in rekken geplaatst.

De Duitsers op de grond beschikten op hun beurt over eigen, wonderlijke apparaten die bestonden uit lange stalen pijpen, die ze gebruikten om nog meer stalen brokstukken uit de bemanningsleden en vliegtuigen weg te zuigen.

Maar er bleven nog een paar gewonde Amerikanen over, en sommige van de gevechtsvliegtuigen waren in beroerde staat. Maar vanuit Frankrijk kwamen nog een aantal Duitse vliegtuigen achteruit aanvliegen, en ze maakten alles en iedereen weer helemaal als nieuw.

Toen de vliegtuigen terug waren op de vliegbasis,  werden de stalen cilinders uit de rekken gehaald en verscheept naar de Verenigde Staten van Amerika, waas fabrieken dag en nacht doorwerkten om de cilinders te ontmantelen. Ze scheidden de gevaarlijke stoffen die ze bevatten in allerlei mineralen.

Het aandoenlijke was dat vooral de vrouwen dit werk deden. De mineralen werden verscheept naar specialisten in verafgelegen gebieden. Het was hun taak om ze terug te stoppen in de aarde, en ze vernuftig te verbergen, zodat ze nooit meer iemand kwaad zouden doen.

De Amerikanen leverden hun uniformen in en werden weer schooljongens.’

Oorlog is het verhaal van mens tegen machine en machine tegen mens. 

9789029088589

Related posts:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>