Sinterklaas actie: gratis gedicht

honeybeesgosint

Zit je met de Sint in je maag?
Vind je gedichten schijven maar vaag?

Speciale Sintaanbieding: Koop nu In Persephone’s armen voor een van je dierbaren. Dan schrijft Debora er speciaal voor jou een Sinterklaasgedicht bij!  

Omdat ik zo blij met je ben.
En van de Sint ben ik een fan.
NB zet bij je bestelling voor wie het is.
Dan gaat er op 5 december niets mis.

 

Weet jij waar Aphrodite haar magische schoonheidszalf haalt?

MijnMagischeSchoonheidszalf2Schoonheid uit een potje is niets nieuws. Zelfs Aphrodite, de aantrekkelijkste van alle godinnen, haalde haar verleidelijkheid en charme uit een potje.
Het leuke van zo’n godin is, is dat zij precies weet waar je die zalf kunt halen. Niet bij de parfumerie of apotheek, maar in de Onderwereld. De zalf werd gemaakt door Persephone. Dat vertelt het verhaal ons.

Maar wat betekent dat? Wat hebben wij aan zo’n verhaal?

Persephone is de godin van de ritmen en getijden, van de rust, van de slaap, van de diepe ontspanning. Zij is de heerseres van die onbewuste Onderwereld. Wij hebben een andere naam voor haar: het parasympatische zenuwstelsel.

’s Nachts, als je lichaam rust, is het parasympatische zenuwstelsel actief. Het stuurt neurotransmitters naar de nicotine en acetypcholine-receptoren en die sturen vervolgens naar je hele lichaam signalen dat de kust veilig is, zodat je je gerust kunt wijden aan opbouw en herstel.

Herstelwerkzaamheden
Zodra de kust veilig is, begint je lichaam met de herstelwerkzaamheden. Kapot weefsel wordt gerepareerd. Beschadigde celwanden in de bloedvaten worden hersteld, zodat het bloed weer goed kan doorstromen. Dat is belangrijk, omdat bloed ervoor zorgt dat je weefsels genoeg zuurstof krijgen en voldoende voedingsstoffen.
Dit proces komt direct op gang, zodra we ontspannen.
Daarom is ontspannen zo ongelooflijk belangrijk.
En af en toe even pauzeren en uitrusten.
En ademen.
En genoeg slapen, liefst in een ritmisch patroon, iedere dag min of meer op dezelfde tijd.

Rust is dus altijd het eerste schoonheidsmiddel. Ontspanning, zuurstof, voeding, in die volgorde.

En als we daar geen tijd voor hebben, omdat we de baby moeten voeden en de jaarrekening moeten opstellen? Wat dan?

Napelse toestanden in je lichaam
Als een cel beschadigd raakt, door wat voor reden dan ook, komt er een ontstekingsreactie op gang. Er komt histamine vrij, hetzelfde spul als bij een allergische reactie. Het hele gebied wordt rood, het zwelt op, het wordt warm, het gaat pijn doen en het verliest tijdelijk zijn functie. Als het om een klein haarvaatje gaat, raakt het direct verstopt. Het bloed moet dan maar even een omweg nemen, totdat de reparatietroepen aan het werk gaan. Blijft de reparatie uit, dan krijgen de cellen onvoldoende zuurstof en onvoldoende voeding, hoe goed je ook eet. Ook de afvalstoffen worden niet opgeruimd. Duurt die periode van inspanning te lang, dan krijg je Napelse toestanden in je lichaam, waarbij het afval zich ophoopt en de vaten helemaal verstopt raken.
En dat voel je. Je wordt moe en je hebt geen zin meer in seks. Je wordt lelijk en je krijgt kwaaltjes. En ten slotte word je chronisch ziek. Welvaartsziekten zijn allereerst verwaarlozingsziekten.

aohrodite_awsome

Charme uit een potje
Reparatie van de kapotte cellen is dus heel belangrijk. Voor de zin, de liefde, de schoonheid en het plezier. Voor de gezondheid.
Maar die reparatie komt pas goed op gang als je ontspannen bent, in diepe rust.
Aphrodite wist dat. Zij haalde haar geheime schoonheidszalf bij Persephone.

The answer is not pills. It is Spinach and Stories.

by Debora Zachariasse

‘Someone has to stand up and say the answer is not another pill. The answer is spinach.’ Bill Maher.

At 5.30 pm, juts before closing time, I was startled by a anxious phone call from an elderly patient. He asked if his sleeping pills were being delivered today. I told him, they are on their way, sir, why? I need them to sleep, he said. And he  urged me  to deliver them very soon,  certainly before he went to bed. I reassured him and just to make sure, I asked him what time he went to bed.

He went  to bed at seven. Because the days were so very long.

As a pharmacist I have seen thousands of patients in my pharmacy. Sad figure: 80% of them were stuck in their story, convinced that their health and wellbeing depended  on pills. Heartmedication. Antidepressants. Anti-anxiety pills. Asthma. Heartburn. It was right there, in their eyes. One develops an eextra sense for it.

It’s a harsh thing to say, but I am not making it up. This is science. 80% of diseases are psychosomatic. Psychosomatic means that the body will bear for us whatever the mind cannot cope with. Bodies are the most loyal, loving and wonderful servants in the world. But sometimes, life gets too much, even for the body.

It was heartbreaking. It was also illuminating. I wondered why I spent 8 years in university, learning all about how the kidneys work, how the heart works, how the digestive system works, and every final chemical finesse of every drug in the book, when 80 % are used just to keep us mindlessly asleep.

You see, this man was no exception. Most people go to bed at seven. They spend all evening in front of a dreamscreen, 3-4 hours on average, mindlessly munching until it’s time to continue their sleep horizontally in bed. Now it’s a sad fact of physiology that whatever is fed to the mind in half-sleep has double impact. And we wonder why the world is so violent.

PeacockTonyFischerThis elderly patient did not really need pills. He needed a daily hug and a fireside with good company and a juicy tale. I can give a hundred other examples of patients who do not need pills, not really. And how they are fed into the system by ruthless, greedy companies. And that’s perhaps the best reason why I spent 8 years in university, to be that person, to stand up and say it: The answer is not another pil. It is spinach. And stories.

Spinach is essential.  On this website, you will find an awful lot of really good healthy ideas for eating, not just with spinach, but with nettles, herbs, fresh kale, all sort of produce. We show you how to grow it, too. Important things.

But more than spinach, we need stories. Stories about how to be human, how to survive the incessant urge for divinity that is driving us insane and that is whacking our planet to pieces. The perfection of the physical level is in diversity and beauty, not in boundless limitless perfection. Striving for quality is great, but we get the physical and spiritual level all mixed up! We see narrow, limited minds driving for incessant physical growth. Limitless perfection is for the mind and spirit, not the physical! The debris that is falling by the wayside of physical perfection cannot humanly be ignored the way it presently is. We need to deal with it!

And how to deal with it is found in stories. The one thing we need most, is stories, old, hence time-tested true stories, not the lies of modern advertising. We need myth, for it holds instruction from our ancestors, who played the puzzle called Life from the very dawn of time.We need humor that keeps us rocking, we need common sense about good life, gently moving with the tides of nature. Simple ways to make daily life a joy and a pleasure, inspiring the Joneses rather than keeping up with them. Hi there all you lovely Joneses outthere. We love you and you’re great. We won’t beat you. How could we. You are unique.

My answer was to become a writer. Writing is a lot harder than pharmacy which takes only 8 years in universtiy to master; writing took 33 years before my first book got published; 19 more have been published since. My last book is called Whisperbook (Het Fluisterboek), and it is a beautiful story of a young girl trying to cope with her best friends death wish. Too many teenagers flirt with death. It’s terrible issue that breaks my heart just reading about it. But these young people are only living out what is happening, big time, on a larger scale. It is a story we all share, because we all see our dearest and nearest heading to an untimely death from diabetes, cancer, heart failure.How could our hearts not fail? Even our society is contemplating suicide on a frightening scale, killing the only body we have, the Earth. And for what? For an I-phone 5 and another bag of crisps.
Go on Apple, sue me. You might just get your money before the world collapses.

So we need myth and stories. After 45 years of studying the Machinery of the Universe, I am now near to finishing the one book that matters, my life’s work.

It is called In Persephone’s Arms.

In Persephone’s Arms has it’s own special blog where you can read all about it. And if you happen to be a publisher in an Englsh speaking country, give me a call because the translation rights are currently under offer. Be the first and get lucky: my last book was auctioned, in Germany alone, by 8 publishers and sold many thousands of copies. You can find me on Twitter: @magischebongerd .

hONEYBEESt21-500pxThe rest of the answer is The Honeybees. You know what Honeybees do in winter, when outlook is bleak and the flowers are dead? They do the Big Hug. That’s what. We need them. We really do.

 

So what is your story? Tell us about it, add your comment. We love to hear from you.

 

Meer inspiratie voor een onafhankelijk, stijlvol bestaan? Ontvang de Inspiratiemail van De Magische Bongerd.

In Persephone’s Armen – Zeewier

Een voorpublicatie uit mijn nieuwste roman, In Persephone’s Armen

door Debora Zachariasse.

In Persephone’s Armen vertelt het verhaal over Elora, priesteres van de Grote Persephone, die vijfduizend jaar geleden een belangrijke tempel bestuurde, de tempel van de maan en de getijden. Als jong meisje is Elora in opleiding in de Kruiderij, waar haar ziel en zaligheid ligt. Maar Rhea Elodia, de hogepriesteres, heeft andere plannen voor haar.

Elora vertelt…

‘Het was mijn grote droom om mij verder te bekwamen in het gebruik van kruiden en dranken brouwen, iets waar Aïshna een meesteres in was. De plantenwereld kwam mij voor als uiterst lieflijk en zacht, ja, werkelijk bloemig. Het was een verademing na de krachtige energie van dans en ritueel, een oase van rust na alle kolkende emoties van de wereld van de diplomatie. Zo vaak ik maar tijd had, zocht ik Aïshna op in de Kruiderij, waar op planken aan de wand rijen kleine kruiken stonden, netjes dichtgebonden met geitenblaas, keurig voorzien van opschriften in witte krijtletters, soms zelfs ingegraveerd in de potten. Aan het plafond hingen bossen kruiden te drogen.
Ik weet nog hoe ik na mijn eerste tochtje met Nicholla op een vrij ogenblik naar Aïshna ging om haar te vertellen over het zeewier. Ze stond te roeren in een kleine koperen ketel boven een vuurtje.
‘Ik heb zeewier gevangen,’ zei ik trots.
Haar ogen begonnen te glimmen. ‘Ben je met Nicholla uit geweest? Ik hoorde zoiets.’
Zo ging het altijd bij ons. Het was in de tempel onmogelijk om iets onopgemerkt te doen.
Ze keek me vriendelijk aan. ‘Heb je het meegebracht?’
Ik begreep niet wat ze bedoelde, mijn gedachten nog bij Nicholla.
‘Het zeewier. Kijk niet zo onnozel.’
O, het zeewier. Nee, daar had ik niet aan gedacht.
Ze vroeg me alles over het tochtje en ik vertelde precies waar we het zeewier gevonden hadden en beschreef hoe het eruit zag. ‘Het was dun en groen, met brede bladeren. Het zwierde in het water rond als natte haren, maar dan breder, heel sierlijk. Maar als je het boven water haalde werd het net snot.’
Aïshna moest lachen. ‘Zeesla,’ zei ze. ‘Heb je ernaar geluisterd? Vertelde het je nog wat?’
‘Het zong voor me toen het nog in het water zwierde. Een deinend lied over golven die je overspoelen en je meenemen naar verre landen, over vissen die je strelen en van je eten. Het was een zacht en warm en slaperig lied, als voor een kind in de moederschoot. Als bloed in de aderen. Maar toen ik het gevoel kreeg dat het erg zacht en slap spul is, veranderde de melodie, toen vertelde het pittig en scherp en flink gezouten over een zeldzame kracht. Toen kreeg ik het idee dat het erg goed was voor het hart.’
Aïshna streelde over m’n haren. ‘Je hebt goed geluisterd,’ zei ze. ‘Ik gebruik zeewier als opkikker als mensen oud worden of uitgeput zijn, zoals bijvoorbeeld na een zwangerschap of na een lange reis. Het brengt ze terug in contact met hun eigen levensritme, omdat ook het zeewier zo aan het ritme van het water gewend is dat het deel uitmaakt van haar wezen. En het helpt zo het hart, ritmebewaker in ons lichaam, en ook de gewrichten die ons laten bewegen. Van alle soorten zout is het zoute zeewier het meest vloeiende, het minst starre, minder zelfs nog dan het zout dat we zo uit het water winnen. Het zeewierzout is vele malen minder star dan het zout dat diep in de aarde groeit. Aardezout is meer geschikt voor de botten, maar het werkt al gauw te verstarrend. Mensen verdragend dat niet goed, want ze zijn vloeiende wezens.’
Zo vertelde Aïshna over alle planten. Iedere plant had een eigen verhaal en ze sprak erover als echte levende wezens die zij persoonlijk kende, ja, als haar vrienden.  Ik begreep wel waarover ze sprak, maar wat voor mij alleen maar vage gevoelens waren, wist.zij helder en duidelijk te verwoorden.
‘Als je nog eens met Nicholla uit gaat, breng dan wat zeesla voor me mee, want m’n voorraad begint op te raken. Dit is het goede seizoen. Maar vergeet niet eerst contact te maken met de planten, anders pluk je alleen hun lichaam, maar niet hun kracht. En groet de watergeesten en de luchtgeesten, want daar heeft de zeesla een sterke band mee.’
Dat deed ik.
Zo vaak ik maar kon, hing ik rond in de Kruiderij, stripte droge kruiden van de stelen, schudde geduldig zaadjes in kleine bakjes, maalde schors en raspte geurig hout, roerde in kokende ketels, en zeefde de kruiden uit de olie en smolt er gouden bijenwas bij om genezende zalf te maken. Een deel bijenwas op vijf delen olie, roeren totdat alles afgekoeld was, zodat het niet zou klonteren. Ik bereidde honingzalf voor brandwonden en ontstekingen, tijmzalf voor de luchtwegen, eikenschorszalf om de aambeien te verlichten na de bevalling, venkelzalf om de borsten van voedende vrouwen te verzorgen en de melk te verrijken. We lieten kruiden trekken in wijn voor ouderen. Bittere kruiden om de eetlust te bevorderen; melisse om de strelende slaap te roepen of sint janskruid om hun levenslust aan te wakkeren. Soms mocht ik zelfs het giftige doornappel bereiden. Met liefde had ik de rest van mijn leven daar gesleten, in de Kruiderij, tussen de flessen en geur van kruiden.

Maar Rhea Elodia had andere plannen.

 

Op dit moment leg ik de laatste hand aan het boek. Het is tijd. In Persephone’s Armen mag nu het levenslicht zien.

Zet je jouw commentaar hieronder?  Ik vind het fijn om te horen wat jij ervan vindt.

 

 Al het verse nieuws over In Persephone’s Armen gratis in je mailbox met de Inspiratiemail van De Magische Bongerd. Meld je snel aan.

Laatste nieuws: vanaf februari 2013 schrijf ik in Onkruid over het leven in De Magische Bongerd, over kruiden en natuurlijk genezen, on over allerlei andere geheimen van de Westerse Weg van de Wijsheid.