Pinguïnkoekjes – wie let er op de kleintjes?

Gastblog door Annelies Hildebrand

Pinguin uit de film Pinguins van Madagascar

Mam, gaan we die kopen?
Zoon (net 6) is helemaal gek van Pinguïns van Madagascar, een animatieserie op Nickelodeon. Zijn enthousiasme is dan ook groot wanneer hij in de supermarkt – strategisch op kinderooghoogte geplaatst -  een pak chocoladekoekjes ontdekt:’Mam! Kom! Kijk ’s wat ik heb gevonden: koekjes met de Pinguïns er op!, gevolgd door het onvermijdelijke: ‘Gaan we die kopen?’

Gelukkig is de tijd voorbij dat hij zich brullend van teleurstelling op de grond liet vallen (hmpf), bij voorkeur in een overvolle supermarkt (hmpffff). Een fase die voor mij misschien wel net zo moeilijk was als voor hem.

Zou hij later een hekel aan me krijgen?
De verongelijkte moeder in mij bromt. Disneyprinsessen-cakejes, SpongeBob-koekjes, Plop-vla, Smurfen-chips, de schappen puilen uit. Vrijwel zonder uitzondering in de categorie overmatig zoet en/of vet. Vaak voor een habbekrats, dus daarvoor hoeven we het niet te laten. En wij worden verleid om te zeggen: ‘Ach, dat is toch leuk voor ze. Ze willen het zo graag. Toen ik klein was, bestonden zulke koekjes niet. Mijn ouders hadden daar geen geld voor’,  enz.
Ja, Albert Heijn c.s. letten heel goed ‘op de kleintjes’, want kinderen zijn big business.

Ik brom nog even verder. Als andere mensen (buurvrouwen, opa’s en oma’s, winkelpersoneel, leerkrachten, begeleiders in de kinderopvang en trainers bij de voetbaltraining) niet voortdurend ‘meuk’ in mijn kinderen zouden stoppen, dan zou ik ze zelf vaker kunnen verwennen met iets dat niet gezond, maar wel erg lekker is. Want dat vind ìk ook leuk om te doen.

De angstige moeder in mij zeurt: Ben ik niet te streng? Voor een keer kan het toch geen kwaad? Plaats ik hem niet in een uitzonderingspositie? Zijn vriendjes krijgen elke dag snoep. En als klapper: Zou hij later een hekel aan me krijgen?

Omgaan met de overvloed aan eetbare verleidingen
Supermarkten en voedingsmiddelenindustrie maken het ons, ouders van jonge kinderen, niet bepaald gemakkelijk. Dat hoeft ook niet, want daar zijn ze niet voor.
Toch erger ik mij soms aan de uitgekookte marketing, gericht op jonge kinderen. Het is een vak dat de Unilevers van deze wereld heel goed verstaan.

Dus wij, ouders van jonge kinderen, wij moeten ….. beter zijn!

Het is aan ons om onze kinderen te leren omgaan met de overvloed aan eetbare verleidingen waartussen ze opgroeien. Te leren dat lekker en voedzaam prima samen gaan. En dat lekkere dingen ‘waar je niet groot en sterk van wordt’ óók mogen. Alleen niet elke dag. En ook geen enorme hoeveelheden. Een mooi klein beetje. Voor het lekker.

Want het is uiteindelijk aan ons om goed op onze eigen kleintjes letten!

Herkenbaar? Of juist helemaal niet? Laat uw reactie hieronder achter!

Annelies Hildebrand studeerde bedrijfskunde en werkte 15 jaar als trainer en organisatie-adviseur in het bedrijfsleven, overheid en gezondheidszorg. In 2004 gooide zij het roer om en volgde de LOI opleidingen Voedingsleer en Gewichtsconsulent. Sinds 2005 heeft zij haar eigen praktijk in het centrum van het land waar zij werkt met mensen die hun eetgedrag willen veranderen. Kijk op http://www.annelieshildebrand.nl.

 Meer van dit moois? Meld je hier aan voor De Magische Bongerd Inspiratiemail.

Wil je dit artikel ergens anders plaatsen, bijvoorbeeld op een website of in een nieuwsbrief? Dat kan met alle plezier, op voorwaarde dat je deze zin opneemt, met werkende links: Geschreven voor De Magische Bongerd door Annelies Hildebrand, gewichtsconsulent.